Handgeschreven brief (verzoekschrift). 15 juli 1942. Tj. Veen. Nº 46a/455/1 M. 1942 46/7

Oostzaan 15 Juli 1942

Geachte Heeren.
u.i. s.v.p.

Daar ik mij visch van Amsterdam betrek en toewijzing heb van alle anderen visch. Maar ik krijg geen gerookte aal. Daar ik mij aal van Amsterdam. en Durgendam en Monninkdam en anderen plaatsen gekocht heb. En ze zelf rookte. Maar krijg ik geen toewijzing van. Durgendam en Monninkdam. meer. Daar ik mij visch van gemeente vischafslag te Amsterdam krijg.

Daarom zag ik gaarne toewijzing van gerookte aal.

In afwachting.

Tj Veen.
Oostzaan A 180 Wft
Zuid. De brief is een formeel verzoek van Tj. Veen uit Oostzaan aan een niet nader genoemde instantie (vermoedelijk een distributiebureau of de visautoriteit). De schrijver klaagt over het feit dat hij wel toewijzingen krijgt voor "alle andere vis", maar niet voor gerookte aal (paling).

Veen legt uit dat hij in het verleden zijn paling betrok uit Amsterdam, Durgerdam (geschreven als Durgendam) en Monnickendam (Monninkdam) om deze vervolgens zelf te roken. Door veranderingen in de distributie — waarbij hij nu afhankelijk is van de gemeentelijke visafslag in Amsterdam — is de toewijzing vanuit de andere plaatsen komen te vervallen. Hij verzoekt om een nieuwe toewijzing om zijn handel in gerookte aal te kunnen voortzetten. Het handschrift is duidelijk, hoewel de interpunctie (veel punten midden in zinnen) en spelling kenmerkend zijn voor iemand die schrijft zoals hij spreekt. Het document dateert van juli 1942, tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was bijna alles op de bon en onderhevig aan een strikt distributiesysteem om schaarste te beheersen. Handelaren en vissers waren volledig afhankelijk van officiële "toewijzingen" om goederen te mogen inkopen of verwerken.

De brief illustreert de bureaucratische complexiteit van die tijd: een kleine ondernemer die door verschuivingen in centrale inkoop (de visafslag) zijn recht op specifieke producten (aal) dreigt te verliezen. De vermelding van Durgerdam en Monnickendam is historisch logisch, aangezien dit van oudsher belangrijke centra waren voor de palingvisserij en -rookkerij rondom het IJsselmeer.