Getypte ambtelijke instructie of richtlijn. Verzoeken om overplaatsing naar Amsterdam ( S O C.)

"B"
Dit reeds ter beoordeeling van den Kampambtenaar, voor doorzending om advies naar J.R. (soc: zaken) Afhandeling als onder A 1 zonder toevoeging of A 5.

C. Verzoeken om overplaatsing naar ander Kamp
1 Alleen vader en zoon toestaan
2 Ritueel ( Mantinge ) eerst om advies naar J.R.
3 Alle overige afwijzen (zonder toevoeging) of geval voor geval bekijken
4 Overplaatsing toegestaan, schrift: opgeven aan Insp: eventueel in samenwerking met Insp: van andere provincie.

Verzoeken om verlof.

Dit eerst ter beoordeeling van den loketambtenaar.
Voorts dient elk verzoek, dat in aanmerking komt te worden voorgelegd aan den Beauftragten ( conc: 3689 a ) met bewijzen Verzoeken om reisvergunningen tegelijk bijvoegen. Dit document bevat instructies voor de administratieve afhandeling van verzoeken van gevangenen of tewerkgestelden in werkkampen. Het is verdeeld in drie categorieën:
1. Overplaatsing naar Amsterdam: Verzoeken worden eerst beoordeeld door de kampambtenaar en daarna voor advies doorgestuurd naar de J.R. (Joodsche Raad), afdeling Sociale Zaken.
2. Overplaatsing naar een ander kamp: Hier gelden strikte regels. Alleen familiebanden (vader en zoon) zijn een reden voor toewijzing. Voor 'rituele' verzoeken (met betrekking tot kamp Mantinge, een kamp met een religieus/kosjer karakter) moet advies worden gevraagd aan de Joodse Raad. Overige verzoeken moeten in principe worden afgewezen.
3. Verlof: Verzoeken om verlof moeten door de loketambtenaar worden getoetst en vervolgens worden voorgelegd aan de Duitse Beauftragte, inclusief de benodigde reisvergunningen. Het document stamt uit de periode van de Tweede Wereldoorlog in Nederland, waarschijnlijk uit 1942. De afkorting J.R. staat voor de Joodsche Raad voor Amsterdam. De genoemde kampen, zoals Mantinge, waren werkkampen voor Joodse mannen die in de loop van 1942 door de Duitse bezetter waren opgezet (de zogenaamde Joodse werkverschaffing).

De instructies laten zien hoe de Joodse Raad een adviserende rol had, maar dat de uiteindelijke beslissingsbevoegdheid bij de Nederlandse kampambtenaren en uiteindelijk de Duitse autoriteiten (Beauftragten) lag. De restrictieve regels (zoals het enkel toestaan van overplaatsing voor vaders en zonen) wijzen op een regime dat erop gericht was de bewegingsvrijheid van de kampbewoners maximaal te beperken, kort voordat de grootschalige deportaties naar de kampen in het oosten (Westerbork en verder) begonnen. C. Verzoeken