Brief (klachtbrief) 12 maart 1943 Onbekend (ondergetekende) Amsterdam 12 Maart 43.

Aan den WelEd Heer Directeur
van het Marktwezen.
te Amsterdam.

WelEd Heer.

Heden morgen in de ten Katestraat in de rij
staande bleek mij dat men bij het koopen
van visch geen keuze meer had. Door U was
de regel getroffen „visch te verkrijgen zooals het
kwam klein, groot, of zoet watervisch.”
Het publiek moest dan nemen wat er op
de wagen was. Nu is er tegen zulk een regel
geen bezwaar mits deze regel voor ieder geld.
Toen ondergetekende aan de beurt was
(ik stond op zoetwatervisch te wachten en stond
Maandag van 6.30 - 11.3/4 en heden na mijn nacht
dienst van 7 - 10.3/4) mocht ik van uw marktmeester
niet wachten op de volgende wagen welke wel
zoetwatervisch op had. Zeer vreemd deed het
mij aan dat het publiek toen wel
mocht kiezen zee- of riviervisch en menschen
die wel gewacht hadden toen wel weer kregen.
De door U gestelde regel was toch niet opgeheven! * Onderwerp: Een formele klacht over de handhaving van distributieregels op de Ten Katemarkt. De schrijver beklaagt zich over het feit dat een door de directeur ingestelde regel (geen keuzevrijheid bij vis) inconsequent werd toegepast door de aanwezige marktmeester.
* Taal en stijl: De brief is geschreven in de formele stijl van die tijd ("WelEd Heer", "visch", "zoetwatervisch"). De toon is beleefd doch dringend en getuigt van grote frustratie over de bureaucratie en de willekeur ter plaatse.
* Kernpunten:
* De schrijver klaagt over ongelijkheid: de regel "nemen wat de pot schaft" werd voor sommige klanten blijkbaar versoepeld, terwijl de schrijver streng werd behandeld.
* De fysieke belasting wordt benadrukt: de schrijver heeft op maandag ruim vijf uur in de rij gestaan en op de dag van schrijven ruim drie uur direct na een nachtdienst.
* De rode aantekening "Goed!" suggereert dat de klacht serieus is genomen of dat de ontvanger het met de strekking eens was. Dit document biedt een treffende inkijk in het dagelijks leven in Amsterdam tijdens de Duitse bezetting in 1943. Door de toenemende schaarste was de voedselvoorziening strak gereguleerd via distributie. Vis was een van de weinige eiwitbronnen die nog enigszins beschikbaar waren, maar de aanvoer was onregelmatig.

De brief illustreert de "rijencultuur" van de oorlog: burgers moesten vaak urenlang in weer en wind wachten voor basale levensmiddelen. De Ten Katemarkt was (en is) een centrale plek voor de Amsterdamse voedselvoorziening. De frustratie in de brief over de marktmeester wijst op de spanningen die ontstonden wanneer schaarse goederen niet eerlijk verdeeld leken te worden onder een vermoeide en hongerige bevolking.