Handgeschreven verzoekschrift aan een overheidsinstantie. 5 oktober 1939. J. Dunkler, Eendrachtstraat 27 huis, Amsterdam. De Directeur (vermoedelijk van de Marktwezen of een gemeentelijke dienst in Amsterdam). Nº 27/105 // M. 1939 6/10 (paarse stempel/pen)
Amsterdam 5/10 1939
mi. Insp.

Den Weledel Heer Directeur

Met deze heb ik de eer het volgende onder
u welwillende aandacht te brengen.
Dat door mij een standplaats wordt inge-
nomen op den Ten Katestraat waar gummi-
zolen en hakken verkocht worden en op ver-
zoek van het Publiek opgezet worden.
Nu verzoeke u Edele beleefd om des zaterdags
van 2 tot 5 uur en van 8 tot 10 uur assisten-
tie te mogen hebben.
om reden
Ik sinds pl m een jaar lijdend ben aan
croniche ontsteking der dikke darm en zoo-
doende geen inspannend werk mag en kan
verrichten.
Daar het op boven genoemde uren zeer druk is
en het de eenige dag per week is dat op deze
markt een daggeld te verdienen is hoop ik voor
deze gunst in aanmerking te komen.
Hopend op dit verzoek een gunstig antwoord te
mogen ontvangen j v D. W. D. Hoogachtend.

J Dunkler
Eendrachtstraat 27 hs
Amst. In deze brief verzoekt J. Dunkler om toestemming voor "assistentie" bij zijn kraam op de Ten Katemarkt in Amsterdam. De schrijver verkoopt en monteert rubberen ("gummi") zolen en hakken. Hij voert aan dat hij wegens een chronische darmontsteking fysiek niet in staat is het drukke werk op de zaterdag (de topdag op de markt) alleen te verrichten, vooral tijdens de piekuren in de middag en avond. De toon van de brief is uiterst formeel en eerbiedig, kenmerkend voor de interactie tussen burger en overheid in de jaren dertig. De afkorting "pl m" staat voor "plus minus" (ongeveer) en "j v D. W. D." is een archaïsche afsluiting (mogelijk "juwe Dienstwillige Dienaar"). Het document dateert van oktober 1939, kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, hoewel Nederland op dat moment nog neutraal was. De Ten Katemarkt in Amsterdam-West was (en is) een van de drukkere markten van de stad. In een tijd zonder uitgebreide sociale voorzieningen was een marktkoopman volledig afhankelijk van zijn eigen arbeidskracht. Het herstellen van schoenen met losse rubberen zolen was een populaire en goedkope oplossing in crisistijd. De noodzaak om "assistentie" aan te vragen wijst op de strikte regelgeving rondom standplaatsen: marktkooplieden mochten vaak niet zomaar personeel of helpers in hun kraam hebben zonder officiële toestemming van de marktmeester of directeur.