Ambtelijke brief/memorandum (doorslag of archiefexemplaar). 10 augustus 1942. De Directeur (waarschijnlijk van een gemeentelijke dienst, bijv. Marktwezen of Sociale Zaken). Den Heer Wethouder voor de Levensmiddelen te [plaatsnaam niet vermeld, aangeduid als "Alhier"]. [Linksboven, handgeschreven:] Verzonden 10/8

[Rechtsboven:] VB/HB.

[Midden rechts:]
den Heer Wethouder
voor de Levensmiddelen,
A l h i e r .

[Midden:]
20/20/3 M.           1.           10 Augustus 1942.

[Links:]
verleenen voorrang
bij verkoop levens-
middelen op markten.

[Inhoud:]
Onder terugzending van het met Uw kantbrief d.d. 7 Augustus j.l. onder No. 687 L.M.1942 om advies ontvangen stuk, moge ik U beleefd verwijzen naar mijn op 4 Augustus j.l. onder No.20/20/2 M. 1942 ( 677 L.M.1942 ) uitgebracht advies, naar aanleiding van een dergelijk verzoek.

Ik moge U derhalve beleefd in overweging geven ook op dit verzoek afwijzend te beschikken.

De Directeur, Het document is een kort ambtelijk advies aan de wethouder belast met de voedselvoorziening. De kern van het bericht is een negatief advies over een binnengekomen verzoek. Iemand (of een instantie) heeft gevraagd om "voorrang" te krijgen bij de verkoop van levensmiddelen op de markten.

De directeur verwijst naar een zeer recent, gelijkluidend advies van slechts zes dagen eerder (4 augustus 1942), waarin blijkbaar ook al werd geadviseerd om een dergelijk verzoek af te wijzen. Er wordt geadviseerd om consistent te blijven en ook dit nieuwe verzoek af te wijzen. De toon is uiterst formeel en zakelijk ("moge ik U beleefd verwijzen", "afwijzend te beschikken"). De datum, augustus 1942, plaatst dit document midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de schaarste aan voedsel en goederen al zeer nijpend en was het distributiesysteem (de bonnenkaart) de norm.

Rijen bij de marktkramen en winkels waren aan de orde van de dag. Het verlenen van "voorrang" aan bepaalde groepen of individuen was een gevoelig onderwerp; als de overheid één groep voorrang zou geven, zou dat leiden tot onrust en een gevoel van onrechtvaardigheid bij de rest van de bevolking die ook uren in de rij stond. De bureaucratie probeerde hier de schijn van orde en gelijke behandeling (binnen de kaders van de toenmalige wetgeving) te handhaven door dergelijke uitzonderingsverzoeken stelselmatig af te wijzen. Marktwezen