Handgeschreven ambtelijke notitie / advies. 11 januari 1948. [Bovenaan, schuin:]
Over het verzoek van Kohler,
dient m.i. te worden af-
gewezen.
Iedere haringhandelaar
heeft waarschijnlijk wel
een vergunning om visch
te conserveeren.
~~indien het~~ Indien aan
Kohler zou worden toege-
staan om rechtstreeks bliek
of sardijn te koopen ten-
einde deze te rooken,
dan zou dit aan anderen
niet kunnen worden ge-
weigerd.
Kohler is bovendien
thans in de gelegenheid
om gerookte bliek
op de afslag te koopen.

[Rechtsonder:]
11-1-48
[Onleesbare handtekening, mogelijk 'de Boer']

[In de linkermarge, verticaal geschreven in rode inkt:]
Kohler is dus blijkbaar wel erkend
maar niet bekend als conserveerder.
advies verzocht rapport d.d. [onduidelijk] In deze interne notitie adviseert de schrijver (gebruikmakend van de afkorting "m.i.", mijns inziens) om een verzoek van Kohler negatief te beschikken. Kohler wilde blijkbaar toestemming om rechtstreeks verse vis (bliek en sardijn) aan te schaffen om deze zelf te roken.

De argumentatie voor afwijzing is tweeledig:
1. Gelijkheidbeginsel/Precedentwerking: De auteur vreest dat als Kohler deze toestemming krijgt, andere handelaren die ook haring verwerken ("conserveeren") hetzelfde recht zullen opeisen. Men wil voorkomen dat er een uitzonderingspositie ontstaat die de regulering van de markt bemoeilijkt.
2. Beschikbaarheid: Er is geen directe noodzaak voor het verzoek, aangezien Kohler de vis die hij wil verhandelen (gerookte bliek) reeds kan inkopen op de reguliere visafslag.

De rode kantlijnnotitie voegt een cruciale nuance toe: Kohler is weliswaar een erkend handelaar, maar hij staat niet te boek als officiële verwerker ("conserveerder"). Dit verklaart waarschijnlijk waarom hij niet over de benodigde papieren beschikt om de onbewerkte vis direct in te kopen voor verwerking. Het document dateert uit januari 1948, de periode van de wederopbouw in Nederland kort na de Tweede Wereldoorlog. In deze tijd was de economie nog sterk gereguleerd en gebonden aan distributiesystemen en strikte vergunningen. De overheid hield nauwgezet toezicht op de handel en verwerking van voedsel om de schaarste te beheersen en prijsvorming te controleren.

De genoemde "bliek" is een type witvis die, net als haring, veelvuldig werd gerookt en geconserveerd. De visafslag fungeerde in dit systeem als het centrale punt waar de handel plaatsvond onder toezicht van de autoriteiten. Dit document illustreert de bureaucratische controle op de beroepsuitoefening in de visserijsector van die tijd.