Handgeschreven ambtelijke notitie of intern memorandum.
Origineel
Handgeschreven ambtelijke notitie of intern memorandum. 9 juni 1943 (genoemd in de tekst); 11 augustus 1943 (bijschrift/paraaf). ~~deze afbetaling~~ Volgens mededeeling van
~~de Afd. Personeelszaken~~ werd de schuld op 9 Juni
1943 voldaan.
Uit het bovenstaande blijkt,
dat van nalatigheid van ~~mijn~~ ambtenaren
van mijn dienst geen sprake is, ~~waar een en ander~~
~~ware den adressante mededeeling te doen.~~
~~Ik kan ook te mogen adviseuren deze zaak~~
~~als afgedaan te beschouwen.~~
De Directeur,
[Handtekening]
[Paraaf] 11/8 '43
De Vries
Even nagaan of Mej. R.
destijds niet heeft
gereageerd op aanwijzingen
neen D
[Handtekening: Sattler?] * Kernboodschap: De hoofdtekst stelt vast dat een openstaande schuld op 9 juni 1943 is voldaan. De conclusie is dat er geen sprake is van nalatigheid door het personeel van de betreffende dienst.
* Redactionele wijzigingen: De tekst vertoont sporen van een redactieproces. De doorgehaalde zinnen suggereren dat men aanvankelijk van plan was de 'adressante' (de vrouwelijke verzoekster) op de hoogte te stellen en het dossier officieel te sluiten. Door deze passages te schrappen, blijft de notitie een puur interne constatering van feiten zonder verdere actiepunten naar buiten toe.
* Aanvullende notitie: Onderaan is een informele, maar zakelijke uitwisseling toegevoegd. Er wordt gevraagd of "Mej. R." (vermoedelijk een medewerkster of betrokkene) heeft gereageerd op instructies. Het korte antwoord "neen" geeft aan dat er van die zijde geen verdere actie is ondernomen. * Tijdsbeeld: Het document stamt uit de zomer van 1943, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ondanks de oorlogssituatie bleven reguliere administratieve processen en de controle op schulden en ambtelijke efficiëntie doorgaan.
* Administratieve cultuur: De terminologie ("nalatigheid", "voldaan", "adressante") is typerend voor de formele Nederlandse ambtelijke taal van de eerste helft van de 20e eeuw. Het gebruik van "Mej." (Mejuffrouw) was de standaard beleefdheidsvorm voor ongehuwde vrouwen in een professionele omgeving. De structuur weerspiegelt een strikte hiërarchie waarbij de directeur de uiteindelijke vaststelling ondertekent.