Handgeschreven brief (recto-zijde). 7 juni 1940. Nº 28/44/ /M. 1940 10/6 [onleesbare paraaf/ontvangststempel]
Amsterdam 7 . 6 1940

Zeer Geachte Heer

Na ons laatste onderhoud
van v. l. Zat. had ik uw gezegd dat
ik steun had, dit is mij op het
oogenblik geweigerd omdat u
volgens het adviseerend lichaam
wel wat te verdienen is Maar ik
zal uw in het kort schetsen hoe mijn
toestand is en daar dat naar schrijf-
blijk omreden dat gij nog al druk
hebt en dan niet die tijd ter be-
schikking hebt voor de mij voldoende
de aandacht te schenken. Ik heb
na bruto f 34 in huur daar gaat
af f 6 vakgeld want zonder vak-
geld doen de kinderen het niet al
was men het helft. dus blijft over
f 28. Hierdoor heb ik de laatste [einde pagina] * Handschrift: Het betreft een vlot maar soms onregelmatig lopend handschrift. De schrijver hanteert een mengvorm van oudere spelling en fonetische elementen (bijv. "uw" in plaats van "u", "v. l. Zat." voor verleden zaterdag).
* Inhoud: De briefschrijver beklaagt zich over het intrekken van de "steun" (sociale uitkering). Een adviesorgaan heeft geoordeeld dat de schrijver over voldoende verdiencapaciteit beschikt. De schrijver tracht middels een rekensom aan te tonen dat het netto-inkomen na aftrek van vaste lasten (huur en "vakgeld") onvoldoende is om het gezin te onderhouden.
* Financiële details:
* Bruto inkomen: 34 gulden.
* Deductie: 6 gulden voor "vakgeld" (mogelijk vakbondscontributie of verplichte afdracht voor werkvergunningen).
* Restant: 28 gulden. De brief is geschreven op 7 juni 1940, slechts enkele weken na de Nederlandse capitulatie in de Tweede Wereldoorlog. De administratieve chaos en de economische onzekerheid van die eerste bezettingsmaand klinken door in de tekst. Het gaat hier waarschijnlijk om een correspondentie met een ambtenaar van de sociale dienst of een vergelijkbare instantie in Amsterdam. In deze periode werden de regels rondom "steunverlening" strenger gecontroleerd, waarbij elk potentieel inkomen direct leidde tot korting of weigering van de uitkering. De verwijzing naar "de kinderen" suggereert dat het vakgeld essentieel is om hen aan het werk te houden of voor hun opleiding/leerplaats.