Getypte brief (doorslag of kopie). 19 juni 1942. De Directeur (organisatie niet expliciet in briefhoofd, mogelijk een Rijksbureau of lokale visafslag autoriteit). Den Heer Directeur der Nederlandsche Visscherijcentrale, Juliana van Stolbergplein 3/4, 's-Gravenhage. [Rechtsboven stempel/typering:] HG.
[Midden boven, handgeschreven in blauw potlood/krijt:] Verzonden 19/6

den Heer Directeur der
Nederlandsche Visscherijcentrale,
Juliana van Stolbergplein 3/4,
's - G r a v e n h a g e .

46A/351/2 M. 19 Juni 1942.

Naar aanleiding van Uw brief d.d. 13 dezer No.11817 Afd. Secr. bericht ik U, dat de door U genoemde personen alhier sedert jaren bekend staan als rookers van aal en paling. Zij hebben ieder afzonderlijk een toewijzing in de verdeeling van levende aal, groot 120 ½ kg. per beurt.

Op de onderhavige aangelegenheid had onder meer betrekking mijn brief van 4 Juni 1942 No.46A/174/2 M.1942.

De Directeur, De brief is een formeel ambtelijk schrijven betreffende de regulering van de vishandel tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kern van de brief is de bevestiging van de status van bepaalde (niet bij naam genoemde) personen als erkende palingrokers. Hierdoor hebben zij recht op een specifieke toewijzing (quotum) van 120,5 kg levende aal per leveringsbeurt.

Er wordt verwezen naar eerdere correspondentie (brieven van 4 en 13 juni), wat duidt op een lopend dossier over de verdeling van schaarse goederen. Het gebruik van precieze gewichten (120 ½ kg) onderstreept de strikte controle op de voedselvoorziening en grondstoffen in deze periode. In juni 1942 stond Nederland onder Duitse bezetting. De voedselvoorziening was strak gereguleerd via een distributiesysteem. De Nederlandsche Visscherijcentrale (NVC), opgericht in 1941, speelde hierin een centrale rol. Deze organisatie was verantwoordelijk voor het reguleren van de vangst, de handel en de verwerking van vis.

Paling en aal waren belangrijke producten, zowel voor de binnenlandse markt als voor de export naar Duitsland. Om de "zwarte handel" tegen te gaan en de voedselstroom te beheersen, moesten verwerkers (zoals rokers) officieel geregistreerd staan en kregen zij vaste hoeveelheden toegewezen. De brief toont aan hoe diepgaand de bureaucratische controle op de economie was: zelfs de status van lokale ambachtelijke rokers werd op centraal niveau getoetst en vastgelegd. Rijksbureau