Handgeschreven brief (verzoekschrift). Een 24-jarige vishandelaar. [Administratieve codes bovenaan: № 46a/357/1 | M.4342 | B | 46a/357/2]

Weledele Heer

Met deze richt ik mijn
tot uw met het vriendelijk
verzoek om in aanmerking
te mogen komen voor een toe-
wijzing voor gerookte aal
ik geloof wel dat ik daar recht
op heb ik ben 24 jaar en ben
van af de school in de vis
en ben nog nooit één dag
in de steun geweest want ik
ben vis handelaar winter of
zomer. nu zijn er menschen
die zich beroepen op mijn Vader
maar dat is de grootste onzin
ik moet toch mijn kost betalen
en voor mijn kleren zorgen
daar voor kan ik niet bij
mijn Vader komen die heeft zorg
genoeg voor zijn groote huis-
gezin wat bestaat uit man
vrouw en negen kinderen.
z.o.z. * Inhoud: De schrijver verzoekt om een officiële toewijzing van gerookte aal om zijn beroep als vishandelaar uit te kunnen oefenen. Hij benadrukt zijn arbeidsethos en onafhankelijkheid door te melden dat hij al sinds hij van school kwam in de vissector werkt en nooit afhankelijk is geweest van de werkloosheidssteun ("de steun").
* Argumentatie: De kern van het betoog is een weerlegging van het argument dat hij financieel op zijn vader zou kunnen leunen. De schrijver stelt dat dit "onzin" is, omdat hij zijn eigen onkosten (kost en kleding) moet dekken. Bovendien heeft zijn vader al de zware last van een groot gezin met negen kinderen.
* Taalgebruik: Het taalgebruik is formeel maar bevat enkele grammaticale imperfecties (zoals "richt ik mijn tot uw" in plaats van "richt ik mij tot u"). De spelling is deels verouderd ("menschen", "groote"). De toon is dringend en verdedigend. Dit document is een treffend voorbeeld van de individuele bureaucratische strijd tijdens periodes van schaarste en distributie in Nederland. Tijdens de crisisjaren van de jaren '30 en de bezettingstijd was de toewijzing van handelswaar strikt gereguleerd. Voor een kleine zelfstandige, zoals deze vishandelaar, was een dergelijke toewijzing van cruciaal belang voor het voortbestaan van zijn nering. De nadruk op het niet trekken van "de steun" onderstreept de sociale trots en de noodzaak om als zelfstandige erkend te worden in een tijd waarin de overheid probeerde de steunuitgaven te beperken door te wijzen op de onderhoudsplicht van familieleden.