Getypte brief (doorslag op dun papier). 15 juli 1942. Een onbekende distributie-instantie (ondertekend door "De Directeur, wnd."), dossierkenmerk 46 A/424/2 M. HB.

[Handgeschreven:] Verzonden 15/7.

de Administratie van het Parkhotel N.V.
Hobbemastraat 1 - 11,
Amsterdam-Zuid.
Wijk 24.

46 A/424/2 M. 15 Juli 1942.

Naar aanleiding van Uw brief d.d. 4 Juli j.l. bericht ik
U, dat de aanvoer van zoetwatervisch zeer gering is, zoodat niet
kan worden overwogen aan de fa. Busman een extra toewijzing te ver-
strekken voor het bedienen van Uw inrichting.

De Directeur,
wnd. Het document is een zakelijke afwijzing van een verzoek om extra voedselvoorraden. Het Parkhotel in Amsterdam had op 4 juli 1942 schriftelijk verzocht om een extra toewijzing van zoetwatervis voor hun leverancier, de firma Busman. De autoriteit die de brief verstuurt, wijst dit verzoek resoluut af met als reden de schaarste ("de aanvoer... is zeer gering").

De tekst is opgesteld in de formele ambtelijke stijl van die tijd, herkenbaar aan de archaïsche spelling (zoals zoetwatervisch en zoodat) en de afstandelijke toon. Het gebruik van "Uw inrichting" om naar het hotel te verwijzen was destijds een gebruikelijke zakelijke term. Deze brief stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1942 was de schaarste aan voedsel en andere goederen al vergevorderd en stond vrijwel alles onder strikte distributie. Hotels en horecagelegenheden moesten via officiële kanalen toewijzingen aanvragen om hun gasten te kunnen bedienen.

De datum 15 juli 1942 is historisch saillant; dit is exact de periode waarin de grootschalige deportaties van de Joodse bevolking vanuit Amsterdam naar kamp Westerbork en verder naar het oosten begonnen (het eerste transport vertrok op 15 juli). Terwijl dergelijke verschrikkingen plaatsvonden, bleef de civiele en economische bureaucratie, zoals deze correspondentie over de toewijzing van vis voor een luxehotel, gewoon functioneren. Het Parkhotel zelf werd tijdens de oorlog deels gevorderd door de bezetter, maar bleef ook deels in gebruik voor (vaak geprivilegieerde) gasten.