Getypte brief (doorslag of kopie) met handgeschreven kanttekeningen.
Origineel
Getypte brief (doorslag of kopie) met handgeschreven kanttekeningen. 22 juli 1942. De waarnemend Directeur (waarschijnlijk van de Visscherijcentrale). Den Heer J.C. Haan, Willemsstraat 47 A I, Amsterdam-Centrum (Wijk 9). [Handgeschreven in blauwe inkt linksboven:]
Muiden 22/7 '42
[Getypt rechtsboven:]
HB.
[Getypt adresblok:]
den Heer J.C.Haan,
Willemsstraat 47 A I,
Amsterdam-Centrum.
Wijk 9.
[Getypt kenmerk en datum:]
46A/446/2 M. 22 Juli 1942.
[Brieftekst:]
Naar aanleiding van Uw brief, ingekomen op 14 Juli j.l.,
deel ik U mede, dat na onderzoek door de door de Visscherijcentrale
ingestelde Commissie is gebleken, dat U niet voor een dubbele toe-
wijzing gerookte aal in aanmerking kunt komen.
Aan Uw verzoek kan derhalve geen gevolg worden gegeven.
[Ondertekening:]
De Directeur,
wnd. * Formele toon: De brief is geschreven in de typische ambtelijke stijl van die periode ("deel ik U mede", "in aanmerking kunt komen", "geen gevolg worden gegeven").
* Bureaucreatie: Het document illustreert de strikte controle op de voedselvoorziening. Een speciaal door de "Visscherijcentrale" ingestelde commissie heeft het verzoek van de burger onderzocht alvorens een besluit te nemen.
* Schaars goed: Het feit dat er een officieel verzoek en een onderzoek nodig zijn voor een "dubbele toewijzing" van gerookte aal, duidt op de schaarste en de strakke regulering van dergelijke producten.
* Administratieve details: De handgeschreven notitie "Muiden" met datum suggereert een verwerkings- of archiefnotitie van een andere instantie of afdeling. "Wijk 9" verwijst naar de oude wijkindeling van Amsterdam (Jordaan). Dit document stamt uit juli 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was er sprake van toenemende schaarste en was bijna al het voedsel "op de bon".
De Visscherijcentrale was een van de crisisinstellingen die de distributie van visproducten reguleerde. Omdat veel voedsel naar Duitsland werd geëxporteerd of gereserveerd was voor de Wehrmacht, bleef er voor de Nederlandse bevolking weinig over. Voor extra toewijzingen (bijvoorbeeld voor handelaren of specifieke sociale omstandigheden) moest men zwaar onderbouwde verzoeken indienen, die vaak, zoals in dit geval, werden afgewezen om de krappe voorraden te beschermen. De brief geeft een inkijkje in de dagelijkse bureaucratische realiteit van de distributiestrijd tijdens de oorlogsjaren.