Afschrift van een ambtelijk rapport. 17 februari 1943. Reyinga (inspecteur of controleur bij het Marktwezen). De Heer Inspecteur van het Marktwezen, Amsterdam. SV

Aan den Heer Inspecteur
van het Marktwezen, alhier.

AFSCHRIFT

R A P P O R T

Volgens Uw opdracht van 15 Februari 1943 rapporteer ik U:
De dagelijksche route van mij langs de brandstoffenmarkt
is misschien beter door U te lezen van bijgaand lijstje af.
Op de kaart van Amsterdam heb ik hem echter ook getrokken.
Als ik echter 's Maandags met No.1 begin volgens bij-
gaand lijstje, dan begin ik Dinsdags met No.152, dat is beslist
noodig.
Wat tijd opnemen aangaat, 't is bijna onmogelijk. Ik
hoop, dat U daar dan ook maar van af wil zien.
Een voorbeeld: Dinsdag was ik op de Amstel, daar lag
schuit 920 zonder eigenaar. De tonnenmaat was onbekend, dus
eerst even telefoneeren naar Amstelsluis, daarna telefoneeren
met den verhuurder van de schuit, omtrent huurder.
Nu bleek mij, dat de schuit gehuurd was door den handelaar
Krist pakhuis v. Ostadestraat 292 niet aanwezig, daarna naar
zijn adres Corn.Springerstraat 18 II, was niet thuis, toen de-
zelfde route, in omgekeerde richting terug.
Met zoo'n gevalletje ben je 3/4 uur kwijt. En zulke ge-
vallen doen zich dagelijks voor. Nog een geval, Kayen ligplaats
Mauritskade, geld halen Corn.Drebbelstraat (Watergraafsmeer).
Mijn rijwielbanden zijn zeer slecht. Veel tijd wordt er ver-
spild met repareeren. Bijgaande stadskaart is wat nietig.

Amsterdam, 17/2/43.

w.g.

Reyinga. Dit document is een getypt afschrift van een rapport waarin een ambtenaar (Reyinga) zich verantwoordt tegenover zijn superieur over de uitvoering van zijn inspectieroutes. De kern van het rapport is een pleidooi voor meer flexibiliteit en begrip voor de tijd die de werkzaamheden in beslag nemen.

Reyinga voert verschillende argumenten aan waarom een strak tijdschema ("tijd opnemen") onmogelijk is:
1. Onvoorziene administratieve rompslomp: Hij beschrijft uitvoerig hoe het controleren van één schuit (No. 920) leidt tot een keten van telefoontjes en vergeefse bezoeken aan verschillende adressen in de stad (Van Ostadestraat, Cornelis Springerstraat).
2. Logistieke vertragingen: Het innen van gelden op locaties ver verwijderd van de ligplaatsen (Mauritskade naar Watergraafsmeer).
3. Gebrekkig materiaal: De slechte staat van zijn fietsbanden zorgt voor tijdverlies door reparaties.

De toon is zakelijk maar ook licht defensief; de schrijver probeert aan te tonen dat de weerbarstige praktijk niet overeenkomt met de theoretische planning op papier. De datum, 17 februari 1943, plaatst dit document midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was er een grote schaarste aan brandstoffen (zoals kolen), waardoor de controle door het "Marktwezen" van vitaal belang was voor de distributie en het tegengaan van de zwarte handel.

De opmerking over de "zeer slechte rijwielbanden" is een typerend detail voor het dagelijks leven in oorlogstijd. Rubber was uiterst schaars omdat het voor de Duitse oorlogsindustrie werd gevorderd. Veel Nederlanders reden in die tijd op surrogaatbanden of zelfs op de kale velgen.

De genoemde locaties (Amstel, Amstelsluis, Van Ostadestraat, Cornelis Springerstraat, Mauritskade en Watergraafsmeer) duiden op een werkgebied in Amsterdam-Zuid en Oost. Het document geeft een inkijkje in de dagelijkse bureaucratische beslommeringen van een gemeenteambtenaar die onder moeilijke omstandigheden zijn werk probeert te doen.