Getypte brief (doorslag of kopie). 29 oktober 1943. Waarschijnlijk een overheidsinstantie of controle-orgaan (ondertekend door "De Directeur"). [Handgeschreven aantekening rechtsboven: Imp]

46b/212/4 M. 29 October 1943. vD/SV.

Den Heer Directeur der
Nederlandsche Visscherij
Centrale,
2e Adelheidstraat 300,
.
's-Gravenhage (ZH)
=======================

Naar aanleiding van Uw brief van 9
October jl. no. 24425/V/Pe bericht ik U, in aan-
sluiting op mijn brief van 12 Augustus jl., dat
het verzoek van A.Dombroek thans is behandeld
in een vergadering der Verdeelingscommissie
voor visch.

Daarbij is gebleken, dat Dombroek
met de hem verleende toewijzing van visch te-
vreden mag zijn, aangezien hij sedert jaren niet
in den vischhandel is werkzaam geweest. De Com-
missie acht het dan ook niet gewenscht om de
aan Dombroek verleende toewijzingen nog uit te
breiden.

Op grond hiervan geef ik U in over-
weging op het verzoek afwijzend te beschikken.

De Directeur,

--- De brief is een formeel administratief schrijven met een zakelijke en dwingende toon. Centraal staat het verzoek van een individu genaamd A. Dombroek, die klaarblijkelijk om een grotere toewijzing van vis heeft gevraagd. De afzender adviseert de Directeur van de Nederlandsche Visscherij Centrale om dit verzoek af te wijzen. De argumentatie hiervoor is dat Dombroek al jaren niet meer actief is in de vishandel en daarom al tevreden zou moeten zijn met wat hem momenteel is toegewezen.

Opvallend is het gebruik van de "Verdeelingscommissie voor visch", wat duidt op een centraal gestuurd distributiesysteem. De afkortingen "jl." (jongstleden) en de spelling ("visch", "gewenscht") zijn kenmerkend voor de periode.

--- Dit document stamt uit oktober 1943, tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was er sprake van schaarste en stonden bijna alle levensmiddelen, waaronder vis, op de bon.

De Nederlandsche Visscherij Centrale (NVC) speelde een cruciale rol in de gereguleerde economie van die tijd. Omdat de bezetter grote hoeveelheden voedsel vorderde voor Duitsland, was de binnenlandse distributie onderworpen aan strikte quota en toewijzingen. De "Verdeelingscommissie" bepaalde wie recht had op welke hoeveelheid handelsproducten. Uit deze brief blijkt hoe bureaucratisch en rigide dit systeem was: een individu dat niet langer actief werkzaam was in de sector, werd direct beperkt in zijn toewijzingen om de schaarse middelen elders in te zetten of simpelweg de controle te behouden. Zulke besluiten konden in die tijd het faillissement of de brodeloosheid van een handelaar betekenen. A. Dombroek