Doorslag van een officiële brief / besluit. 9 december 1943 (met een stempeldatum van 13 december 1943). De Wethouder voor de Levensmiddelen, Wasch- en schoonmaak-, bad- en zweminrichtingen (J.L. Strak). No. 466/287/3 M. 1943 13/12 [paarse stempel]
609 [handgeschreven]
Marken [handgeschreven]

899 '43

9 December 1943. [met handgeschreven paraaf/tekening erdoorheen]

Toelating tot vischverdeeling.

In antwoord op Uw schrijven d.d. 27 October j.l. deel ik U mede, dat slechts diegenen tot de vischverdeeling kunnen worden toegelaten, die kunnen aantoonen, dat zij in de basisjaren 1939/1940 flinke hoeveelheden versche visch van grossiers hebben betrokken.

Indien U dit kunt aantoonen, zie ik de bewijsstukken hiervoor van U tegemoet, waarna Uw verzoek opnieuw overwogen zal worden.

VM

De Wethouder voor de Levensmiddelen, Wasch- en schoonmaak-, bad- en zweminrichtingen,

(get.) J. L. Strak Dit document is een ambtelijke afwijzing (of een voorwaardelijke toezegging) op een verzoek om te worden toegelaten tot het officiële systeem van visdistributie tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De kern van de brief is de handhaving van het zogenaamde 'basisjaren-principe'. Om in aanmerking te komen voor een aandeel in de schaarse voedselvoorziening (in dit geval vis), moest een handelaar of instelling aantonen dat zij vóór de oorlog (in 1939-1940) al een significante speler waren op de markt. Dit werd gedaan om 'nieuwkomers' of gelukzoekers uit te sluiten en de bestaande handelsstructuur, voor zover mogelijk onder bezetting, te controleren.

De ondertekening door de wethouder toont de brede en soms curieuze portefeuilleverdeling in oorlogstijd: levensmiddelen gecombineerd met wasserijen en zweminrichtingen. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945) was er een nijpend tekort aan bijna alle eerste levensbehoeften. Om de schaarste te beheersen, stelde de overheid (onder toezicht van de bezetter) een distributiesysteem in. Dit gold niet alleen voor consumenten (met de bekende distributiebonnen), maar ook voor de handelaren.

Wie vis wilde verkopen of inkopen, had toestemming nodig van de distributieautoriteiten. De 'basisjaren' 1939 en 1940 fungeerden als referentiepunt om te bepalen wie recht had op toewijzingen. De vermelding van 'Marken' op het document is relevant, aangezien dit een vissersgemeenschap was waar de distributie en handel van vis van vitaal economisch belang waren. Documenten als deze illustreren de verstikkende bureaucratie en de strikte regulering van het dagelijks leven tijdens de oorlogsjaren.