Het document toont een dramatische afname van de visaanvoer in de loop van de eerste oorlogsjaren.
* Volumeafname: In de vooroorlogse periode (1936-1937) werd er ruim 1,26 miljoen kilo vis verhandeld. In de periode 1940-1941 was dit gekelderd naar slechts 172.746 kilo. Dit is een daling van ongeveer 86%. Vooral de aanvoer van schol, kabeljauw en koolvis is nagenoeg stilgevallen.
* Prijsstijging: Hoewel het volume met 86% daalde, daalde de totale bruto-opbrengst minder sterk (van ca. ƒ 197.000 naar ƒ 59.000, een daling van ca. 70%). Dit wijst op een aanzienlijke stijging van de prijs per kilo vis door schaarste. Zo bracht bot in 1936-37 ongeveer ƒ 0,16 per kilo op, terwijl dit in 1940-41 was gestegen naar ongeveer ƒ 0,61 per kilo.
* Verschuivingen: Sommige vissoorten, zoals garnalen en bokking, lijken relatief beter stand te houden in volume dan de grotere Noordzeevis, mogelijk omdat de visserij zich verplaatste naar de kustwateren of het IJsselmeer vanwege de gevaren op de open Noordzee.

Dit overzicht is opgesteld in juni 1941, ruim een jaar na het begin van de Duitse bezetting van Nederland. De visserij op de Noordzee was extreem gevaarlijk geworden door zeemijnen, luchtaanvallen en vorderingen van schepen door de Duitse Kriegsmarine. Bovendien waren er strikte beperkingen op brandstof en bewegingsvrijheid.

De "Wethouder voor de Levensmiddelen" aan wie dit gericht is, had de zware taak om de voedselvoorziening in de stad te regelen in een tijd van toenemende tekorten en rantsoenering. Deze cijfers boden hem het bewijs van de instortende vismarkt, wat bijdroeg aan de algemene voedselschaarste tijdens de bezettingsjaren. Het document illustreert hoe de oorlogseconomie direct invloed had op de dagelijkse beschikbaarheid van basisvoedsel.