Administratieve lijst met handgeschreven kanttekeningen. 1 februari 1941 (met stempel 4 februari 1941). Nº 85 / 1 / 6 M.1941 4/2

Schulden kraamverhuurders
per 1 Februari 1941

[Tekst onder de lijst:]
Het zijn elke week dezelfde kraam-verhuurders die achterstand in hun betalingen hebben. Kunnen nu geen afdoende maatregelen getroffen worden? m.i. middelen de vergunning te doen intrekken.

[Aantekening linksonder, schuin:]
Opbergen de kaart Insp. [doorgestreept]

[Aantekening in groen potlood:]
m.i. thans voor de 5 aangestreepte personen voor laatstmaal een regeling treffen en dan voorstellen voor intrekking.
4 FEB 1941
as D [initialen] Dit document is een ambtelijk overzicht van marktkooplieden ("kraamverhuurders") die hun staangeld of huur niet tijdig hebben voldaan. De lijst bevat twee kolommen met bedragen: het actuele saldo en de schuld uit de vorige periode.

De toon van de correspondentie onderaan de lijst getuigt van ambtelijke ongeduld. Een ambtenaar stelt voor om de vergunningen in te trekken van degenen die stelselmatig te laat betalen ("elke week dezelfde"). Een leidinggevende (mogelijk de Inspecteur, gezien de afkorting 'Insp') nuanceert dit in de groene tekst: voor vijf specifiek gemarkeerde personen (aangeduid met de groene streepjes links van de namen: Abram, N. v Gelder, A. Jansen, M. Vos en mogelijk de onderste) moet nog éénmaal een betalingsregeling worden getroffen voordat tot intrekking van de vergunning wordt overgegaan. Het document dateert van begin februari 1941, een cruciaal moment in de geschiedenis van de Duitse bezetting van Nederland. In deze periode nam de druk op de Nederlandse bevolking, en specifiek op de Joodse gemeenschap, snel toe. Namen op de lijst zoals 'Abram', 'v Gelder' en 'Meijer' zijn veelvoorkomend onder de Joodse bevolking in Amsterdam en andere steden.

Slechts tien dagen na de datum op dit document (op 11 februari 1941) vonden er grote rellen plaats op het Waterlooplein en in de Jodenbuurt van Amsterdam, wat uiteindelijk leidde tot de Februaristaking. In deze context kan achterstallige betaling meer betekenen dan louter financiële onwil; het kan een teken zijn van de toenemende economische marginalisering en uitsluiting van bepaalde groepen door de bezettingsmaatregelen. Het intrekken van een marktvergunning was in die tijd een zware sanctie die direct het levensonderhoud van de betrokkene wegnam.