-3-

Indien de aal alsnog voor de bevolking zou worden beschik-
baar gesteld, zou het aantal klanten worden:

Geheel precies is het aantal klanten per handelaar echter
niet te bepalen. De fijne zeevisch bijvoorbeeld wordt uitsluitend
toegewezen aan de winkeliers, die dit artikel vroeger ook ver-
kochten. Het is onmogelijk om na te gaan hoeveel klanten deze
winkeliers hiervoor meer moeten aannemen, dan hun collega’s, die
geen fijne zeevisch ontvangen. Maar bovendien bestaat de mogelijk-
heid, dat plotseling zeer veel fijne zeevisch wordt aangevoerd.
De betreffende winkeliers komen dan vaak aan de beurt en kunnen
dus sneller hun klanten bedienen dan de overigen.

Zou men de moeilijkheden ten aanzien van het nauwkeurig
bepalen van het aantal per kleinhandelaar in te schrijven klanten
willen omzeilen, dan zou overgegaan moeten worden tot het loslaten
van het stelsel van de enkele en dubbele toewijzingen. Echter moet
er direct op worden gewezen, dat dan het bestaande stelsel, geba-
seerd op de grootte der omzetten van de kooplieden in de basis-
jaren 1939 en 1940 zou moeten worden prijsgegeven. Het eenvoudig-
ste zou dan zijn, wanneer alle kleinhandelaren, dus zoowel winke-
liers als straathandelaren van alle vischsoorten eenzelfde toe-
wijzing op de Vischmarkt zouden ontvangen. Evenwel zou in dat ge-
val met het kostenelement van de groep winkeliers in het geheel
geen rekening zijn gehouden.

D. Verdeeling der handelaren over de stad.

Het systeem van verkoop op 9 verkoopplaatsen – de markten –
in de stad, kan niet worden gehandhaafd, omdat vele menschen te ver
zouden moeten loopen om hun visch te halen. Dit zou nog niet zoo
bezwaarlijk zijn, wanneer van te voren bekend was, dat men op een
bepaalden dag aan de beurt zou komen. Dit is evenwel niet het ge-
val. Het is zeer goed mogelijk, dat men, hoewel zijn volgnummer
bijna aan de beurt is, toch nog dagen moet wachten, voordat de
handelaar weer visch krijgt.

Het is daarom wenschelijk om de ± 300 straathandelaren over * Distributiesysteem: De tekst beschrijft een complex systeem van "toewijzingen" (quota) voor verschillende vissoorten. Er wordt onderscheid gemaakt tussen "fijne zeevisch" (waarschijnlijk de duurdere soorten zoals tong of tarbot) en "zoetwatervisch" of "aal".
* Winkeliers vs. Straathandelaren: Er is sprake van een spanningsveld tussen gevestigde winkeliers en straathandelaren. Winkeliers hebben hogere bedrijfskosten ("kostenelement"), terwijl de overheid probeert de verdeling via de Vischmarkt te uniformeren.
* Logistieke Problemen: Sectie D kaart de praktische problemen aan voor de burger: de beperkte verkooppunten (slechts 9 markten) leiden tot lange reistijden en grote onzekerheid. Mensen weten niet wanneer ze aan de beurt zijn, wat leidt tot dagenlang wachten.
* Rantsoeneringsgrondslag: De referentie naar de omzetten uit 1939 en 1940 toont aan dat men probeerde de vooroorlogse marktverhoudingen als basis te gebruiken voor de distributie in oorlogstijd. Dit document is een typisch voorbeeld van de bureaucratische afwikkeling van de voedselvoorziening tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Door de blokkades en de oorlogsvoering op zee was vooral zeevis schaars. De overheid (vaak via de Rijksbureaus) probeerde de schaarse goederen zo "eerlijk" mogelijk te verdelen, waarbij vaak frictie ontstond tussen het streven naar efficiëntie en de bestaande belangen van de handel. De onzekerheid over de aanvoer van vis (plotselinge aanvoer vs. dagen wachten) was een dagelijkse realiteit voor de bevolking tijdens de bezettingsjaren. De genoemde "9 verkoopplaatsen" suggereren dat dit rapport betrekking heeft op een grote stad, mogelijk Amsterdam of Rotterdam.