Ambtelijke notitie / Bijblad van de Gemeente Amsterdam (Marktwezen). Mei – Juni 1939. [Header linksboven]
B.IJ B L A D V/A N:
M. No. 27/46/1 1939
DOORGEZONDEN: 10/5

[Aantekeningen rechtsboven]
6 8/5/39
27/46/3
Lauwinger
Oproepen Spoed
10-5-39
n.i. v. Jurg
Maakt Lauwinger niet meer van zijn bakvergunning gebruik? Waarom hebben wij dan enkele weken geleden, toen we eenige vergunningen voor intrekking hebben voorgesteld, Lauwinger niet hierbij genomen? 13/5 '39 [Initiaal W] 29

[Hoofdtekst]
Het verzoek van B. Olsa om op de markt aan de Ten Katestraat in de plaats van Lauwinger een plaats in te mogen nemen voor het bakken van visch moet m.i. worden afgewezen.

Tegen het vischbakken op opgemelde markt, werden zoowel door bewoners als door marktkooplieden regelmatig klachten ingediend. Lauwinger had nu eenmaal een vergunning voor de Ten Katestraat welke hem moeilijk kon worden ontnomen.

Nu wij van deze last af zijn - Lauwinger stelt geen prijs op behoud van vergunning - zie rapport controleur Engelen - moet m.i. niet aan een ander een vergunning worden uitgereikt.

[Linkermarge]
is intussen ingetrokken. 6-6-39 [Handtekening/Paraaf]

[Onderzijde/Nagekomen aantekening]
De vaste plaats Ten Katestraat aan Lauwinger werd 8/5 '39 wegens wanbetaling ingetrokken. Het document betreft een intern advies binnen het Amsterdamse marktwezen over de uitgifte van een standplaats voor het bakken van vis op de Ten Katemarkt.

De kern van de zaak is dat een zekere B. Olsa de plek van een andere koopman, Lauwinger, wil overnemen. De ambtenaar adviseert echter negatief. De reden hiervoor is dat het bakken van vis ter plaatse voor veel overlast zorgde (stank/rook), waarover zowel omwonenden als collega-kooplieden klaagden. De gemeente wilde eigenlijk al langer van deze 'bakplaats' af, maar kon de vergunning van Lauwinger juridisch niet zomaar intrekken zolang hij eraan vasthield.

Uit de kantlijnnotities blijkt dat de situatie zichzelf heeft opgelost: Lauwinger bleek zijn marktgeld niet te hebben betaald ("wanbetaling"), waardoor zijn vergunning op 8 mei 1939 kon worden ingetrokken. De gemeente grijpt dit moment aan om de visbakplek definitief op te heffen door de nieuwe aanvraag van Olsa te weigeren. De Ten Katemarkt in Amsterdam-West is een van de oudste en drukste dagmarkten van de stad (opgericht in 1910). In de jaren '30 was de regulering van markten strikt, zeker wat betreft overlastgevende activiteiten zoals visbakken in dichtbevolkte woonwijken.

Dit document dateert van vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Het geeft een inkijkje in de bureaucratische afhandeling van hinder: men wachtte vaak op een administratieve fout van een burger (zoals wanbetaling) om een ongewenste maar legaal beschermde situatie (de vergunning) te kunnen beëindigen. De genoemde "Controleur Engelen" was waarschijnlijk een marktmeester of toezichthouder die rapport uitbracht over de feitelijke gang van zaken op de marktvloer.