Handgeschreven verzoekschrift op een archiefkaart. 5 en 10 december 1941. [Linksboven, handgeschreven:]
Limburg

[Midden boven, handgeschreven/stempel:]
v.d. Plas Kooyen
afwijzen

[Rechtsboven, stempel en pen:]
M. M. Nº 46A/154/I M. 1941 5/12

[Hoofdtekst:]
Onder geteekende verzoekt beleefd om een
grotere toewijzing. Daar ik in het
bezit ben van een Hal en Ventvergun-
ning en slechts een toewijzing krijg
Weet ik niet wat ik doen moet venten
of mijn hal te openen. Daar ik net
zooveel krijg als een venter. Voorheen
in 1939 - 1940 kocht ik mijn vis bij
verschillende Grossiers en de Gemeente
Visafslag.

[Onderaan:]
10/12/41 A/154/M Mb Wouter De schrijver van dit document (waarschijnlijk Mb Wouter) richt een formeel verzoek aan de autoriteiten voor een grotere toewijzing van vis. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de handel in schaarse goederen zoals vis strikt gereguleerd via een systeem van contingentering en toewijzingen.

De kern van het probleem is dat de verzoeker zowel een markthal exploiteert als een ventvergunning heeft, maar slechts de toewijzing krijgt die hoort bij één venter. Hierdoor is het voor hem onmogelijk om zowel de vaste winkel (de hal) als de ambulante handel (het venten) draaiende te houden. De verwijzing naar de jaren 1939-1940 dient als bewijs voor zijn eerdere handelsvolume bij grossiers en de visafslag. Uit de ambtelijke notitie "afwijzen" bovenaan het document blijkt dat het verzoek niet is ingewilligd. Dit document is een typisch voorbeeld van de bureaucratische rompslomp en de overlevingsstrijd van kleine zelfstandigen tijdens de Duitse bezetting van Nederland. Door de invoering van de distributie en de centralisatie van de handel onder toezicht van instanties zoals de Rijksdienst voor de Visserij, verloren handelaren hun vrije inkoopmogelijkheden. De codes (zoals 46A/154/I) en de strakke administratieve verwerking tonen aan hoe gedetailleerd de bezetter en de meewerkende Nederlandse bureaucratie de economie probeerden te beheersen. De datum (december 1941) valt in een periode waarin de schaarste in Nederland steeds nijpender werd.