Handgeschreven brief of kladnotitie op gelinieerd papier. De tekst is letterlijk overgenomen, inclusief spellingfouten en ontbrekende interpunctie.

en dan Meneer
Kykt de keurmeester
niet wat die vent verkoop
de paling die de mense
zaterdags koope zijn
zondags rot ze stinke
zoodat de mense ze in
het water moete gooie
word daar is op gelet
? * Handschrift: Een vlot, enigszins ongetraind handschrift met een sterke helling naar rechts. De schrijver gebruikt een mix van schrijfletters en losse tekens.
* Taalgebruik: Het document is geschreven in een taal die dicht bij de spreektaal ligt. Kenmerkend is het weglaten van de eind-n bij meervouden en werkwoorden (mense, koope, stinke, moete, gooie), wat duidt op een regionaal (mogelijk Hollands) accent. De spelling "Kykt" (met een y in plaats van ij) en "is" (in plaats van 'eens') zijn typisch voor die tijd of voor iemand die fonetisch schrijft.
* Toon: De toon is verontwaardigd en beschuldigend. Het eindigt met een groot vraagteken, wat de frustratie van de schrijver over de situatie onderstreept.
* Kernboodschap: De schrijver klaagt bij een autoriteit ("Meneer") dat een specifieke visboer ("die vent") bedorven paling verkoopt die binnen een dag gaat rotten en stinken, waardoor klanten hun geld weggooien. Er wordt direct gevraagd waarom de keurmeester hier niet op handhaaft. Dit briefje is waarschijnlijk een concept voor een ingezonden brief aan een krant of een directe klacht aan een marktmeester of gemeentelijke instantie. In de eerste helft van de 20e eeuw was de keuringsdienst van waren (de 'keurmeester') essentieel voor de volksgezondheid, zeker bij bederfelijke waar zoals vis. Paling was volksvoedsel, maar zonder koeling was de kans op bederf groot. De klacht suggereert dat de visboer in kwestie bewust minderwaardige waar verkocht vlak voor het weekend. De verwijzing naar het "in het water gooien" wijst erop dat de kopers waarschijnlijk nabij open water woonden (zoals in Amsterdam of een vissersdorp).