Officiële brief/correspondentie. 8 juli 1942. Onbekend (vermoedelijk een distributie-instantie of gemeentelijke dienst), getekend door "De Directeur". De Administratie van Hôtel-Café-Restaurant "Krasnapolsky" N.V., Warmoesstraat 175-185, Amsterdam. [Stempel/Kenmerk rechtsboven:] VB/HB.

[Handgeschreven aantekening bovenaan:] Verzonden 8/7

[Adresblok:]
de Administratie van Hôtel-Café-Restaurant " Krasnapolsky " N.V.,
Warmoesstraat 175-185,
Amsterdam-Centrum.
Wijk 1.

[Kenmerk links:] 46A/396/2 M.
[Datum rechts:] 8 Juli 1942.

Naar aanleiding van Uw brief d.d. 23 Juni j.l. deel ik U mede, dat de fa. Busman in de Vischverdeeling is opgenomen en derhalve niet verstoken is van een toewijzing van zoetwatervisch.

In verband met den geringen aanvoer van zoetwatervisch kan dezerzijds niet in overweging worden genomen, aan de fa. Busman een extra toewijzing te verstrekken.

De Directeur, De brief is een zakelijke mededeling betreffende de toewijzing van levensmiddelen, specifiek zoetwatervis. De directie (waarschijnlijk van een distributie-orgaan) reageert op een verzoek van Hotel Krasnapolsky. Uit de tekst blijkt dat een zekere "firma Busman" reeds is opgenomen in het systeem van de visverdeling en dus recht heeft op de reguliere porties. Een verzoek om een extra toewijzing wordt echter resoluut afgewezen vanwege de schaarste ("geringen aanvoer").

De taal is formeel en typerend voor de ambtelijke correspondentie van die tijd, met gebruik van de oude spelling (bijv. "Vischverdeeling", "zoetwatervisch"). Dit document stamt uit juli 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de schaarste aan voedsel en goederen groot en werd vrijwel alles via een distributiesysteem geregeld.

Het feit dat een groot en gerenommeerd hotel als Krasnapolsky in Amsterdam zich direct bezighield met de toewijzingen voor toeleveranciers (zoals fa. Busman), toont aan hoe precair de voedselvoorziening was. Zelfs voor luxe-instellingen was het bemachtigen van extra voorraden buiten de vastgestelde quota om vrijwel onmogelijk. De "Vischverdeeling" was een officieel apparaat dat toezag op de eerlijke (maar krappe) verspreiding van vis onder de bevolking en de horeca.