Brief (handgeschreven) 4 augustus 1942 [Links boven:] № 46a/518/1 M. 1942 14/8
[Rechts boven in rood:] Bespr. met adviseurs
[Rechts boven:] Amsterdam 4 Aug: 1942.
[In rood:] Inr. Dir

Geachte Heeren.

Gaarne bracht ik uw het volgende
onder uw wellwillende aandacht.
Heeren: het mosselen seizoen staat
zoo langzamer hand voor den deur;
en gij weet dat wij bonavide
vis kooplui een zeer moeilijke
tijd doormaken, zoo goed als
geen handel van IJmuiden of on-
betaalbaar, zeer weinig zoet
watervis en van aal ook maar niet
te spreken kort om we leiden een
schromel bestaan nu had ik gaarne
deze bezwaren bloot gelegen:
Heeren:
U weet dat er menschen zijn die dit
seizoen bij den Firma Barnier
met IJscoventen heel goed hun brood
verdienen, en weer anderen op den
Fruit markt ook hun brood ver-
dienen, zou het nu maar weer zoo
gemakkelijk gaan als t’vorige jaar
dat deze menschen maar weer
in den rij bij ons te kunnen aansluitn
en gelijk met ons den Mosselen

Z.O.Z. In deze brief uit augustus 1942 richt een Amsterdamse vishandelaar zich tot een instantie (waarschijnlijk een distributie- of handelsorgaan). De schrijver uit zijn zorgen over de naderende start van het mosselseizoen. Hij beschrijft de penibele situatie van de "bonafide" vishandel: door de oorlogsomstandigheden is er nauwelijks aanvoer uit IJmuiden (of de vis is onbetaalbaar) en is er een tekort aan zoetwatervis en aal.

De kern van de klacht is oneerlijke concurrentie. De schrijver stoort zich eraan dat personen die in andere seizoenen hun brood verdienen in andere sectoren — zoals ijscomannen ("IJscoventen") bij de firma Barnier of fruitlieden — zodra het mosselseizoen begint, aansluiten in de rij om ook mosselen te bemachtigen voor de verkoop. De vishandelaar pleit indirect voor bescherming van de erkende vakhandel ten opzichte van deze gelukszoekers. De brief dateert uit de kern van de Duitse bezetting van Nederland. In 1942 was de schaarste aan voedsel en brandstof alomtegenwoordig. De visserij op de Noordzee was nagenoeg stilgevallen vanwege het oorlogsgevaar (mijnen, blokkades en de "Atlantikwall"-restricties), wat verklaart waarom er vanuit IJmuiden bijna geen handel meer was.

Omdat veel producten op de bon gingen of simpelweg niet meer beschikbaar waren, probeerden veel kleine zelfstandigen te overleven door te handelen in wat er op dat moment toevallig wél beschikbaar was, zoals seizoensgebonden mosselen. Dit leidde tot wrijving met de gevestigde vakhandel, die vond dat de beperkte voorraden eerst naar de professionele vishandelaren moesten gaan die het hele jaar door probeerden hun hoofd boven water te houden. De term "bonavide" (bonafide) wordt hier dan ook gebruikt om aan te tonen dat de schrijver geregistreerd staat en belasting betaalt, in tegenstelling tot de gelegenheidshandelaren.