Handgeschreven ambtelijk bericht / memorandum. 12 oktober 1942 (onderaan vermeld); het document refereert aan een brief van 10 september 1942. N.V.C. [onderstreept] S / 10 '42

Naar aanleiding van Uw
brief dd. 10 Sept. jl. no. 21361/Verd.
bericht ik U, dat, i.v.m. den geringen
aanvoer van visch, slechts toewij-
zingen van deze visch worden verleend
aan de kleinhandelaren, die deze
visch in verschen toestand aan het
publiek verkoopen.
J. F. Tafianis was gewend
om zijn visch te bakken en
aldus aan het publiek te verkoopen.
Hiervoor kan hem thans geen
toestemming worden verleend, zoodat
n.m.m. aan zijn verzoek niet
kan worden voldaan.

  D.S.
     M

[in rood:] 7b4/5 - O 2/2
12/10/42
[Paraaf] * Inhoud: De kern van het bericht is een afwijzing van een verzoek van de heer J. F. Tafianis. Hij wilde toestemming om vis te bakken voor de verkoop, maar dit wordt geweigerd.
* Redenering: Vanwege de schaarste ("geringen aanvoer") wordt de beschikbare vis uitsluitend toegewezen aan handelaren die het product in "verschen toestand" (rauw) verkopen. Dit diende waarschijnlijk om de basisvoedselvoorziening zo efficiënt mogelijk te houden.
* Stijl: Het document is opgesteld in een droge, zakelijke ambtenarentaal. Er wordt gebruikgemaakt van standaardafkortingen zoals dd. (de dato), jl. (jongstleden) en n.m.m. (naar mijn mening).
* Administratieve sporen: De verschillende nummers, data en parafen in diverse kleuren (zwart en rood) tonen het proces van registratie en afhandeling binnen een hiërarchisch bureaucratisch systeem. * Oorlogstijd: Het document dateert uit oktober 1942, tijdens de Duitse bezetting van Nederland. Dit verklaart de extreme schaarste aan vis. De visserij op de Noordzee was door de oorlogsvoering nagenoeg stilgevallen en de beperkte vangst werd streng gecontroleerd.
* Distributiestelsel: Tijdens de bezetting stond de gehele voedselketen onder strikt toezicht van de Rijksbureaus voor de Voedselvoorziening. Toewijzingen (contingenten) waren nodig om handel te mogen drijven.
* Grondstoffenschaarste: De weigering om vis te laten bakken had naast de vis-schaarste waarschijnlijk ook te maken met het grote tekort aan bakvet en olie, die op dat moment zwaar gerantsoeneerd waren. Het verkopen van gebakken vis werd in deze context gezien als een luxe of een onnodige verspilling van schaarse hulpbronnen. F. Tafianis