Handgeschreven ambtelijke brief/nota. 22 september 1943. [Linksboven, in de marge:]
visch [doorgehaald]
verdeling

[Rechtsboven:]
A’dam, 22/9 1943
W.L.M. 466/255/2

Onder terugzending
van het met Uw hoofdbrief dd
17 dezer om advies ont-
vangen stuk no. 709 L.M.
1943 heb ik de eer U te
berichten, dat adressante
in de vischverdeling is
opgenomen voor 2
kisten ongep. garnalen per
beurt; voorts ontvangt zij
gedurende het winterseizoen
mosselen.
Ik heb haar verzoek
doen behandelen in de door
de N.V.C. ingestelde Verdelings-
commissie voor visch, die
het volgende advies uit-
brengt:
Mej. Richt te Poel heeft
in het geheel geen recht op zee-
en riviervisch omdat zij
deze artikelen nooit heeft ver-
kocht; zij was voor den oorlog De brief betreft een besluit over de toewijzing van handelsproducten aan een zekere "Mej. Richt te Poel". Uit de tekst blijkt dat zij een verzoek heeft ingediend om meer of andere soorten vis te mogen ontvangen/verkopen.

De "Verdelingscommissie voor visch", vallend onder de N.V.C. (waarschijnlijk de Nederlandsche Voedselvoorzienings Commissie), heeft haar aanvraag beoordeeld. Het besluit is streng: ze behoudt haar recht op twee kisten ongepelde garnalen per levering en mosselen in de winter, maar haar verzoek om zee- en riviervis wordt resoluut afgewezen. De reden hiervoor is puur bureaucratisch en historisch: omdat zij deze producten vóór de oorlog niet verkocht, heeft zij er nu (tijdens de schaarste van de bezetting) ook geen recht op. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945) was er sprake van een strikt distributiesysteem vanwege de toenemende tekorten. Vrijwel alle voedingsmiddelen, inclusief vis, vielen onder het beheer van Rijksbureaus en speciale commissies.

Om in aanmerking te komen voor toewijzingen als handelaar, hanteerden de instanties het principe van de 'historische rechten'. Men keek naar de bedrijfsomvang en het assortiment van vóór de oorlog (meestal 1939 of begin 1940). Wie toen geen zeevis verkocht, kreeg onder het distributiestelsel ook geen vergunning om dat te doen. Dit document illustreert de starre bureaucratie waarmee kleine ondernemers in 1943 te maken hadden om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien.