[Rechtsboven:] 2

Hetzelfde geldt ten aanzien bouw-
land; inkomensschade vormt verder
kosten van overdracht, bemesting,
mindere opbrengst eerste jaren etc.

Tweede methode leidt in den regel tot lagere
uitkomsten.

Stilzwijgend tot dusverre aangenomen
dat, in geval op de onteigenen percelen
hypotheek was gevestigd, ook voor de
nieuw aan te koopen percelen hypotheek
zal verkregen worden

Door verleenen van hypotheek zou gemeente
bevinden, dat laatste methode ter berekening
wordt toegepast.
Door verschaffing van grond op
redelijken prijs door de bank wordt
verschil nog grooter De tekst betreft een juridische of economische uiteenzetting over de berekening van schadevergoeding bij onteigening. De auteur behandelt de volgende punten:
1. Inkomensschade: Bij bouwland bestaat deze schade niet alleen uit de directe waarde, maar ook uit bijkomende posten zoals overdrachtskosten, kosten voor bemesting en de lagere opbrengst in de eerste jaren na de herstart op een nieuw perceel.
2. Berekeningsmethodiek: Er wordt verwezen naar een "tweede methode" die doorgaans lagere uitkomsten geeft, wat suggereert dat er een discussie gaande is over welke waarderingsmethode voor de overheid (of de gemeente) het gunstigst is.
3. Hypotheken: Er is sprake van een aanname dat de hypothecaire lasten van de onteigende percelen overgezet kunnen worden naar nieuw aan te kopen percelen.
4. Rol van de Bank/Gemeente: Het document noemt de rol van de gemeente bij de berekening en de invloed van de "bank" (mogelijk een specifieke landbouwbank of in de betekenis van "door de bank genomen" - gemiddeld genomen) op de prijsvorming en het uiteindelijke verschil in berekeningen. Gezien de handschrifstijl en de spelling (zoals "den regel", "den bank") dateert dit document waarschijnlijk uit het midden van de 20e eeuw (ca. 1930-1960). De tekst lijkt onderdeel te zijn van een voorbereidend advies voor een onteigeningsprocedure, mogelijk in het kader van stadsuitbreiding of de aanleg van infrastructuur, waarbij landbouwgrond werd omgezet naar een andere bestemming. De focus ligt op het minimaliseren van de kosten voor de onteigenende instantie (de gemeente) versus een rechtvaardige vergoeding voor de boer.