Getypte tekst (stencildruk of doorslag van een typoscript). Zooals bekend wordt sinds onheugelyke
tyden in de omgeving van Amsterdam een tuin-
bouwbedryf uitgeoefend, dat zich voor den af-
zet van zyn producten hoofdzakelyk op de Am-
sterdamsche markt richtte, maar by tyd en wyle
belangryke hoeveelheden van bepaalde artikelen,
waarop het zich gespecialiseerd had, expor-
teerde.

De voortdurende uitbreiding van de be-
bouwde kom van de stad was oorzaak, dat de be-
dryven zich in den loop der tyden steeds
moesten verplaatsen.

Ook in de naaste toekomst zullen weer
vele bedryven nieuwe gelegenheid tot vesti-
ging moeten zoeken.

De concurrentie in het tuinbouwbedryf
maakt noodig, dat de Amsterdamsche tuinders
niet achterblyven in het toepassen van verbe-
terde teeltmethoden, zooals deze onder meer
door ontwikkeling van de wetenschap en de
techniek worden aan de hand gedaan.

Dit maakt dat in een bedryf van bepaalde
grootte, in den vorm van glas, installaties,
enz. meer kapitaal moet gestoken worden dan
vroeger.

Het is zoowel in het belang van de be-
trokken telers, zoowel als in het algemeen
belang, dat ze hun bedryven kunnen vestigen
op voor den teelt geschikte gronden in de om-
geving van Amsterdam, welke blyvend voor tuin-
bouwgrond zyn bestemd.

Door het uitbreidingsplan van Amsterdam,
waarin bepaalde gronden blyvend bestemming
krygen als tuinbouwgrond, wordt de mogelyk-
heid geopend om aan het voor de ontwikkeling
van het tuinbouwbedryf zoo ongunstige "reizer De tekst schetst de problematiek van de Amsterdamse tuinbouwsector in de eerste helft van de 20e eeuw. Belangrijke punten in de tekst zijn:
1. Urbanisatie: De fysieke groei van Amsterdam ("de bebouwde kom") verdringt de tuinbouwgronden, waardoor telers telkens gedwongen worden te verhuizen.
2. Modernisering: Er is een noodzaak tot intensivering en schaalvergroting door wetenschappelijke en technische vooruitgang. Er wordt specifiek gewezen op de overgang naar de teelt onder glas (kassen).
3. Kapitaalintensiviteit: Omdat de overstap naar moderne technieken grote investeringen vergt, hebben tuinders behoefte aan zekerheid. Men kan geen kapitaal in "glas en installaties" steken als de grond binnen enkele jaren weer voor woningbouw bestemd kan worden.
4. Planologie: De auteur pleit voor het juridisch-planologisch vastleggen van tuinbouwgebieden in het uitbreidingsplan van de stad om een einde te maken aan het onzekere bestaan van de tuinders. Dit document is zeer waarschijnlijk een fragment uit een toelichting bij het Algemeen Uitbreidingsplan (AUP) van Amsterdam uit 1934. Dit plan, ontwikkeld onder leiding van Cornelis van Eesteren, was revolutionair omdat het voor het eerst de functies wonen, werken, verkeer en recreatie voor de lange termijn scheidde.

De tekst eindigt abrupt met het woord "reizer", wat zeer waarschijnlijk een verwijzing is naar het "reizend bestaan" van de tuinders (ook wel de 'nomaden' van de stadsuitbreiding genoemd). Voordat er sprake was van definitieve bestemmingsplannen, trokken de tuinders steeds een ring verder naar buiten zodra de stad hun vorige percelen annexeerde voor woningbouw (zoals in de Watergraafsmeer, de Sloterpolder en de gebieden in Amsterdam-Noord). De genoemde noodzaak voor "blijvende bestemming" leidde uiteindelijk tot de creatie van permanente tuinbouwgebieden zoals die in de Sloterpolder (tot de jaren '50) en later verder daarbuiten.