Registratiekaart van de Gemeentelijke Marktdienst Amsterdam betreffende marktplaatsbeheer. [Stempel linksboven:] No 31/3/1
[Paars stempel bovenaan:] M. 1041 7/
[Rechtsboven:] V (vinkje)

Opgeroepen per
(datum) (uur)
15. Jan. 41 10-12
-of-
................ .......
wegens niet geregeld bezetten
plaats op de markt Uilenburg
nummer plaats/voorkeurskaart 62
gewaarschuwd op 19. Nov. '40

Aan
A. Keizer
Diamantstraat 31 II

[Rechterkolom:]
Aanteekeningen Inspecteur:
geeft plaats af
telef bericht.
15-1-'41
deBoer [Handtekening]

per 19-1-'41 af te voeren

===============================
Genoteerd op slip kaart [Handgeschreven]
Gezien de marktambtenaar,
[Onleesbare handtekening, mogelijk J. v.d. Meulen]
[Rechtsonder:] vrsburgers m.p. [Handgeschreven] Dit document is een officiële administratieve kaart van de Amsterdamse marktdienst. Het betreft een procedure tegen de heer A. Keizer vanwege het "niet geregeld bezetten" van zijn toegewezen marktplaats (nummer 62) op de Uilenburg-markt.

Uit de kaart blijkt de volgende chronologie:
1. 19 november 1940: Keizer ontvangt een eerste officiële waarschuwing voor het niet gebruiken van zijn marktplaats.
2. 15 januari 1941: Hij wordt officieel opgeroepen om te verschijnen tussen 10:00 en 12:00 uur.
3. 15 januari 1941 (aantekening): Inspecteur De Boer noteert dat Keizer telefonisch heeft laten weten zijn marktplaats "af te geven" (afstand doen van de vergunning).
4. 19 januari 1941: De administratieve verwerking volgt waarbij hij officieel uit het register wordt geschrapt ("af te voeren"). De datering (januari 1941) en de locaties zijn historisch zeer relevant. De markt op Uilenburg lag in het hart van de Amsterdamse Jodenbuurt. De betrokkene, Abraham Keizer (geboren in 1897), woonde in de Diamantstraat, een buurt die destijds veel Joodse bewoners en diamantbewerkers kende.

In de periode dat dit document werd opgesteld, voerden de Duitse bezetters de druk op Joodse markthandelaren in Amsterdam in hoog tempo op. Kort na de datum op deze kaart, in februari 1941, braken de onlusten uit die leidden tot de Februaristaking, en werden de anti-Joodse maatregelen nog verder aangescherpt (waaronder het verbod voor Joden op openbare markten).

Het feit dat de heer Keizer telefonisch afstand deed van zijn plaats, kan direct gerelateerd zijn aan de onmogelijkheid om onder het naziregime nog legaal handel te drijven of de toenemende restricties voor Joodse burgers. Uit archieven (zoals het Joods Monument) blijkt dat Abraham Keizer de oorlog niet heeft overleefd; hij werd in 1943 in Sobibor vermoord. Dit document vormt daarmee een administratief spoor van de systematische verdringing van Joodse burgers uit het economische leven van de stad. A. Keizer De Boer (Inspecteur) J. v.d. Meulen