9 December 1942 De Burgemeester van Amsterdam (Edward Voûte), namens hem getekend door de Gemeentesecretaris (J.F. Franken). De heer Jac. Bras, Haringpakkersstraat 6, Amsterdam. [Stempel linksboven:]
№ 46ᴬ/732/4 M. 1942 9/½

[Handgeschreven rechtsboven:]
432
Markth.
[onleesbare initialen/parafen]

Aan den heer Jac. B r a s,
Haringpakkersstraat 6,
A_L_H_I_E_R(C).

L.M. 955
-1942-
9 December 1942.

Naar aanleiding van Uw verzoek om toewijzing van gerookte aal en garnalen ten behoeve van Uw eethuis deel ik U mede, dat ook U zich - als een ieder die een soortgelijk bedrijf uitoefent - tot den detailhandel zult moeten wenden, aangezien aan restaurants, eethuizen e.d. geen afzonderlijke vischtoewijzingen worden verstrekt. Wel ontvangen de zaken, welke geacht worden voorheen de restaurants en instellingen van visch te hebben voorzien, deswege een grootere toewijzing.

Ten slotte merk ik op, dat de omstandigheid, dat de Nederlandsche Visscherij Centrale in vele gevallen een voorloopige vischerkenning heeft uitgereikt, nog geenszins wil zeggen, dat die handelaren dan ook als vischhandelaar van beroep bekend staan, zoodat de verzoeken van dergelijke handelaren om voor visch in aanmerking te komen, dan ook meermalen werden afgewezen.

VM
De Burgemeester van Amsterdam,

(get.) Voûte
de Gemeentesecretaris,

(get.) J. F. FRANKEN

--- Dit document is een formele afwijzing van een verzoek om een directe toewijzing van schaarse voedingsmiddelen (gerookte paling en garnalen) tijdens de Duitse bezetting.

• Toon en Stijl: De taal is ambtelijk, afstandelijk en strikt bureaucratisch. De burger (de heer Bras) wordt gewezen op de geldende regels: hij moet zich net als iedereen tot de detailhandel wenden.
• Inhoud: De gemeente legt uit dat horecagelegenheden geen directe toewijzing krijgen van de centrale autoriteiten. In plaats daarvan krijgen de groothandelaren die hen normaal gesproken bevoorraden een grotere toewijzing.
• Bureaucratische haarkloverij: In de tweede alinea wordt een technisch onderscheid gemaakt tussen een "voorloopige vischerkenning" en het daadwerkelijke beroep van vishandelaar. Dit suggereert dat veel ondernemers probeerden via mazen in de wet of tijdelijke papieren direct aan voorraden te komen om de schaarste te omzeilen.
• Kenmerken: De codes linksboven en de handgeschreven aantekeningen rechtsboven (zoals "Markth." wat waarschijnlijk staat voor de Centrale Markthallen) wijzen op de administratieve verwerking binnen het gemeentelijk apparaat.

--- Dit document stamt uit december 1942, een periode in de Tweede Wereldoorlog waarin de voedselschaarste in Nederland steeds nijpender werd.

• Rationering en Distributie: Om de voedselvoorraad te beheersen, was nagenoeg alles op de bon. De overheid (onder toezicht van de bezetter) controleerde de gehele keten van producent naar consument.
• Edward Voûte: Hij was de door de Duitsers benoemde regeringscommissaris/burgemeester van Amsterdam (1941-1945). Hoewel hij geen lid was van de NSB, voerde hij het beleid van de bezetter getrouw uit.
• Nederlandsche Visscherij Centrale (NVC): Dit was een overheidsorgaan dat tijdens de bezetting de controle had over de visserijsector. De NVC regelde de prijzen en de distributie van vis, vaak ten gunste van de Duitse bezettingsmacht.
• Horeca in oorlogstijd: Voor eethuizen was het extreem moeilijk om aan voldoende voorraad te komen buiten de officiële kanalen om. De zwarte markt was een alternatief, maar de risico's op boetes of sluiting waren groot. Dit document toont de legale weg die een ondernemer bewandelde, wat in dit geval leidde tot een bureaucratisch "nee".