6 juli 1943 De Directeur (vermoedelijk van een gemeentelijke dienst, zoals de Marktwezen of de Distributiedienst) 46b/222/2 M.
6 Juli 1943.
SV.
Vischregeling.

Den Heer Wethouder
voor den Levensmiddelen,

A l h i e r.

Onder terugzending van het met Uw
kantbrief d.d. 17 Juni jl. om advies ontvangen
stuk No. 438 L.M. 1943 heb ik de eer U te be-
richten, dat de echtgenoot van adressante
werkzaam is als fabrieksarbeider te Amsterdam.
Ongeveer 6 jaar geleden heeft adressant
een plaats op de markt ingenomen voor den ver-
koop van versche visch.
In verband hiermede verzoekt zij thans
voor een toewijzing visch in aanmerking te
mogen komen. In de basisjaren 1939 en 1940 is
zij niet in den vischhandel werkzaam geweest.
Op grond van het bovenstaande geef ik
U in overweging op het onderhavige verzoek
afwijzend te beschikken.

De Directeur, Dit document is een ambtelijk advies over een verzoek van een burger om een visvergunning of -toewijzing. De kernpunten zijn:

• Aanvraag: Een vrouw ("adressante") vraagt om een officiële toewijzing van vis om op de markt te kunnen verkopen.
• Argumentatie: De directeur adviseert de wethouder om het verzoek af te wijzen. De reden hiervoor is puur bureaucratisch: de vrouw was in de referentiejaren (1939 en 1940) niet werkzaam in deze branche. Hoewel ze zes jaar eerder (ca. 1937) wel vis verkocht op de markt, telt dit niet mee voor de huidige regeling.

• Sociaal aspect: Er wordt expliciet vermeld dat haar man werkzaam is als fabrieksarbeider in Amsterdam. Dit suggereert dat het gezin een inkomen heeft en de noodzaak voor een eigen handel wellicht minder dringend wordt geacht door de overheid, of dat men wil voorkomen dat mensen "nieuw" in de handel stappen tijdens de schaarste. Het document dateert uit juli 1943, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. De context is die van de distributie en schaarste:

• Rationering: Bijna alle levensmiddelen, waaronder vis, waren strikt gerantsoeneerd. Om handel te mogen drijven, had men een officiële toewijzing van goederen nodig van het Rijksbureau.

• Basisjaren: Om de handel te reguleren en 'beunhazerij' of zwarte handel tegen te gaan, hanteerde de bezetter (en de Nederlandse bureaucratie die onder hen werkte) strikte referentieperiodes (hier 1939-1940). Alleen wie toen al in de branche zat, kwam in aanmerking voor nieuwe toewijzingen.
• Wethouder voor de Levensmiddelen: In grote steden zoals Amsterdam was deze wethouder verantwoordelijk voor de uiterst precaire taak van de voedselvoorziening in de stad.
• Handgeschreven krabbel: Rechtsboven staat een handgeschreven paraaf of opmerking (mogelijk "In orde"), wat aangeeft dat het advies door een hogere ambtenaar is gezien of verwerkt.