Ambtelijke notitie / rapportage. 19 december 1939. 27/147/1

D Werkendam is dd 13/6 '39 een VKK
No 312 voor de Ten Katestraat verleend. Tot
17 November '39 heeft hij regelmatig een plaats inge-
nomen, doch de laatste vier weken is hij niet ver-
schenen. Hij wil de wintermaanden geen gebruik
maken van zijn VKK, doch is voornemens a.s. April de
markt te bezoeken, en verzoekt de plaatstoewijzing
in volgorde van zijn VKK No 312.
Ik stel voor overeenkomstig de dienaangaande
voorschriften de VKK in te trekken.
Ter wille van de consequentie geef ik in overweging
geen uitstel te verlenen.

Amsterdam, 19 Dec '39
(w.g.) [onleesbaar, mogelijk V.m.] In dit document adviseert een ambtenaar (vermoedelijk van de Marktdienst Amsterdam) over de status van de marktvergunning van de heer D. Werkendam.

• Situatie: Werkendam heeft sinds juni 1939 een vergunning (VKK - Vrijstellingsbewijs voor het Kleinhandels- en Kleinbedrijf) voor de Ten Katemarkt. Sinds half november is hij echter niet meer op de markt verschenen.
• Verzoek van de betrokkene: Werkendam geeft aan de wintermaanden te willen overslaan en in april weer terug te willen komen met behoud van zijn huidige volgnummer (senioriteit).
• Advies: De ambtenaar adviseert negatief op dit verzoek. Omwille van de "consequentie" (het voorkomen van een precedent) en volgens de geldende voorschriften, wordt voorgesteld de vergunning in te trekken omdat de standplaats niet meer wordt ingenomen. Het document dateert van december 1939, de periode van de mobilisatie in Nederland vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. De Ten Katestraat in Amsterdam-West was (en is) een van de belangrijkste dagmarkten van de stad. Marktplaatsen waren schaars en de regels voor het behoud van een vaste plek waren streng; wie niet kwam opdagen zonder geldige reden, liep het risico zijn plek aan een ander op de wachtlijst te verliezen.

De afkorting VKK staat voor het Vrijstellingsbewijs voor het Kleinhandels- en Kleinbedrijfs-reglement. Dit was destijds een vereist document voor marktkooplieden om hun beroep uit te mogen oefenen.