Kladversie van een ambtelijk advies of rapport aan het College van Burgemeester en Wethouders van Amsterdam. [De transcriptie volgt de tekst inclusief doorhalingen <s>...</s> en invoegingen ^...^.]

3) Zonder ondervinden, riskeert de
Gemeente zelf, dat deze zaak haar veel geld
zou kosten # [onleesbaar] ^nl. ten onrechte^ dat dit onverantwoord tot financiële
de Commissie meent, "dat het ^financiële^ risico voor de
Gemeente zeer gering zal zijn." De aankooopen
zonder, zooals uit het bovenstaande blijkt, in
hoofdzaak moeten geschieden op de binnenlandsche
markt, hetgeen uiterst speculatief is te
achten, omdat de kleinhandel ^(- wilde men geen gemeentelijken bemoeienis of dat [onleesbaar])^ niet verplicht
kan worden de gemeentelijke aankooopen tegen
redelijke prijzen (zelfs niet tegen den kostenden
prijs) over te nemen. Ook ^eventueele^ aankooopen
in het buitenland zijn, door de afschaffing der
Contingenteering, uiterst riskeert, gesteld al, dat
de Nederlandsche Visscherij Centrale ook aan de
Gemeente zou willen toestaan zelfstandig te
importeeren, hetgeen zij mij, zooals ik hierboven
mededeelde, voor Amsterdamsche grossiers
toezegde ^[in de marge:] doch, in verband met de consequenties, niet geneigd is voor de Gemeente toe te staan.^ Het bedrag dat voor deze transactie
zou ^moeten^ beschikbaar worden gesteld ^worden^, zou zeer groot
moeten zijn, want in principe zouden alle
zowel de geheele ^± 750 Amsterdamsche^ kleinhandel in visch
als de ± 120 vischwinkels in deze ^van deze^
gemeentelijke voorziening moeten kunnen
profiteeren. Ik betwijfel of de Raad voor een
dergelijke zaak, waaraan geen behoefte is gebleken,
die een omvangrijke organisatie zou vereischen,
een crediet beschikbaar zal stellen en of
Gedeputeerde Staten dat zonder goedkeuren.
De consequenties ^te aanzien van^ andere groepen van
neringdoenden, die op hun beurt om gemeentelijke
hulp ^steun^ zouden kunnen komen vragen, zijn
trouwens niet te overzien. In dit document adviseert de auteur (vermoedelijk een ambtenaar of wethouder) tegen een plan waarbij de gemeente Amsterdam direct zou interveniëren in de inkoop van vis. De belangrijkste argumenten tegen dit plan zijn:

1. Financieel risico: In tegenstelling tot wat een commissie beweert, acht de auteur het risico groot. Omdat de vis op de "binnenlandsche markt" moet worden ingekocht, is de prijs speculatief.
2. Afzetgarantie: Er is geen wettelijke basis om de visdetailhandel te dwingen de door de gemeente ingekochte vis over te nemen, zelfs niet tegen kostprijs.
3. Importbelemmeringen: Door de afschaffing van de contingentering (importquota) en de houding van de Nederlandsche Visscherij Centrale (NVC), is eigen import door de gemeente vrijwel onmogelijk. De NVC wil dit wel toestaan voor grossiers, maar niet voor de overheid.
4. Schaalgrootte: Als de gemeente dit doet, moet het beschikbaar zijn voor alle circa 750 visdetailhandelaren in de stad, wat een enorm krediet vereist.
5. Politieke en juridische bezwaren: De auteur verwacht dat noch de Gemeenteraad, noch de Provincie (Gedeputeerde Staten) hiermee akkoord zal gaan.
6. Precedentwerking: Men is bang dat andere sectoren (andere "neringdoenden") ook om gemeentelijke steun zullen vragen als dit plan doorgaat. Dit document stamt uit de jaren '30, de tijd van de Grote Depressie. De overheid probeerde met de Crisis-Visscherijwet (1933) de visserijsector te reguleren en te steunen. De Nederlandsche Visscherij Centrale (NVC), opgericht in 1934, speelde hierbij een centrale rol door de markt te beheersen.

In Amsterdam bestonden in die tijd discussies over de visvoorziening en de positie van de visdetailhandel. Dit kladje toont de interne ambtelijke strijd tussen de wens tot sociaal-economisch ingrijpen (om prijzen laag te houden of de handel te steunen) en de liberale angst voor marktmenging, financiële risico's en ongewenste precedentwerking. De tekst laat duidelijk zien hoe de auteur probeert de risico's van overheidsinterventie in een volatiele markt als de vismarkt te benadrukken.