Handgeschreven zakelijke correspondentie (notitie of briefkaart). 13 november 1941 (met een aanvulling van 17 november 1941). W.A. Visser zn. (waarschijnlijk Visser & Zonen), gevestigd te Heeg. Gemeentelijke Vischmarkt, Amsterdam. (doorgestreept woord bovenaan, mogelijk "ontvangen" of "ingekomen")

Gem: Vischmarkt - A'dam.

Mijnheer! Wij zonden U 1 kist = 90 pond
aal No: 3, zoals wij U ook adviseerden bij de
vrachtbrief. U rekent ons af tegen sortering No: 4.
Dit deed U ook van de 40 pond van 23 October. Op ons
schrijven dienaangaande ontvingen wij geen antwoord
Uw bericht tegemoetziende.

Hoogachtend,
W.A. Visser zn.

Heeg 13/11 - 41

17 Nov '41 Aan U verzonden 105 pond af 62.- De brief is een zakelijke klacht van een Friese vishandelaar aan de Amsterdamse vismarkt. De essentie van het geschil is de "sortering" van de vis. In de palinghandel bepaalt de sortering (vaak op basis van grootte of gewicht per stuk) de marktprijs. De afzender claimt kwaliteit "No. 3" te hebben geleverd, maar de markt heeft deze lager ingeschaald als "No. 4", wat een financieel nadeel voor de leverancier betekent.

Opvallend is de toon: beleefd maar dwingend ("Mijnheer!", "Uw bericht tegemoetziende"). De schrijver memoreert dat een eerdere klacht over een zending in oktober onbeantwoord is gebleven. De notitie onderaan de brief lijkt een administratieve toevoeging over een opvolgende zending, waaruit blijkt dat de handel ondanks het conflict doorging. Het genoemde gewicht "pond" betreft het metrische pond van 500 gram. Het document dateert uit november 1941, tijdens de Duitse bezetting van Nederland. Heeg (Friesland) was een historisch centrum voor de palinghandel; de vissers en handelaren uit dit dorp stonden bekend om hun internationale export (tot voor de oorlog zelfs naar Londen).

De "Gem. Vischmarkt" aan de Prins Hendrikkade in Amsterdam was de centrale plek waar vis werd aangevoerd en verhandeld via een mijnsysteem (veiling). In oorlogstijd was de voedselvoorziening strikt gereguleerd. Geschillen over sortering waren cruciaal omdat de prijzen vaak aan maxima waren gebonden; een lagere sortering betekende direct minder inkomsten voor de visser in een tijd waarin brandstof en materiaal schaars waren.