11 december 1942 (met betrekking tot het jaar 1943). NEDERLANDSCHE VISSCHERIJCENTRALE
2e ADELHEIDSTRAAT 300 — 'S-GRAVENHAGE
POSTGIROREK. 245271 — TELEGRAMADRES : NEDVISCEN — TELEFOON 720080 - 772162 — INTERCOMM. XX
VOOR AFDEELING DISTRIBUTIE TELEFOON 722641

Afd. Prijzen No. 32911/501
Betr. retributie

No. 46a/1/1 M. 1943/5 [handgeschreven "5"] 's-Gravenhage, 11 Dec. 1942

Aan BELANGHEBBENDEN

PUBLICATIE
Geldt uitsluitend voor zeevisch.
[Rode onderstreping]

Op grond van de officieele publicatie van den Gemachtigde voor de Prijzen inzake de retributie, te heffen op afslagen, welke hun aanvoer niet rechtstreeks van den visscher ontvangen, deelt de Nederlandsche Visscherijcentrale het volgende mede:

De retributie op bovengenoemde afslagen dient te worden geheven tot een maximum van 2 % van den inkoopprijs van den kleinhandelaar exclusief vracht, terwijl de kleinhandelaar gerechtigd is de door hem betaalde retributie aan den consument in rekening te brengen boven de voor hem vastgestelde marge.

Nederlandsche Visscherijcentrale,

[Handtekening: R. F. Lammerts]
Directeur

[Logo 'A'] 40690 '43 - 2 - K 1185 Dit document is een officiële bekendmaking van de Nederlandsche Visscherijcentrale (NVC) tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kern van de publicatie is de vaststelling van een retributie (een vorm van heffing of vergoeding) op zeevis.

Enkele belangrijke punten uit de tekst:
1. Doelgroep: De heffing is specifiek bedoeld voor visafslagen die hun vis niet rechtstreeks van de visser betrekken (tussenhandel).
2. Hoogte van de heffing: Maximaal 2% van de inkoopprijs van de detaillist (zonder vrachtkosten).
3. Consumentenprijs: De detaillist mag deze extra kosten doorberekenen aan de consument, bovenop de reeds vastgestelde winstmarges.
4. Administratie: Het document bevat diverse stempels en handgeschreven nummers die duiden op een strikte bureaucratische verwerking tijdens de bezettingsjaren. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945) stond de gehele voedselvoorziening onder streng toezicht van de bezetter. Instanties zoals de Nederlandsche Visscherijcentrale werden gebruikt om de productie, distributie en beprijzing van vis te reguleren.

De genoemde Gemachtigde voor de Prijzen was een orgaan dat toezag op prijsbeheersing om inflatie en zwarte handel tegen te gaan. Omdat veel goederen op de bon waren (distributiestelsel), moesten marges en extra kostenposten zoals deze retributie exact worden vastgelegd om te voorkomen dat de prijzen voor de burger onbetaalbaar werden, terwijl de keten wel financieel levensvatbaar moest blijven. De datum (december 1942) valt in een periode van toenemende schaarste en intensivering van de distributiemaatregelen. F. Lammerts