Handgeschreven brief/verzoekschrift met ambtelijke aantekeningen. Juli 1942 tot augustus 1944. [Tekst in donkerblauwe inkt:]

verlopen is dus hopende dat u het ga-
gaauw in werking zal zetten dat ik mij
vis toewijzing te rug krijg want ik al
voor de Commercie ben geweest voor
erkenning mijn nummer is van de
Viscentrale No 9143 gros(en)-
kleinhandelaar in visch

Adres
S Herga
Korte Leidschedwarsstraat 95 Huis
Amsterdam

Daar ik geen groente toewijzing
ook meer heeft dat is ook afgelopen

[Aantekeningen in potlood en lichtere inkt:]

Geen andere inkomsten dan
pens. uitkering van firma
uit Riga.

Oproepen
31-7-'44
de Heer

p 2/8 '44 9 1/2-12

Heeft tot Juli '42 toewijzing
nog gehad: 1 zoutv., 1 versche en
1 ongez. en 1 gez. garnalen.
kan niet meer bestaan van zijn
(thans verloren) visvergunning. Verzoekt ook
een toewijzing visch. P No. Het document is een schrijnend verzoek van een kleine zelfstandige, S. Herga, tijdens de Tweede Wereldoorlog. De schrijver vraagt om herstel van zijn 'vis-toewijzing'. In de context van de bezettingsjaren betekende dit het recht om als handelaar voorraden in te kopen om deze weer te kunnen verkopen aan klanten met distributiebonnen.

Herga identificeert zichzelf als een gros- en kleinhandelaar in vis, geregistreerd bij de Viscentrale onder nummer 9143. Hij benadrukt zijn precaire financiële situatie door te melden dat hij ook geen 'groente toewijzing' meer heeft.

De ambtelijke kanttekeningen in potlood geven inzicht in de afhandeling van het verzoek. Er wordt genoteerd dat hij een pensioenuitkering uit Riga (Letland) ontving, wat duidt op een internationaal werkverleden of familiebanden. Verder wordt gespecificeerd wat zijn eerdere toewijzing tot juli 1942 inhield (zoute vis, verse vis en garnalen). De ambtenaar concludeert dat de man niet meer kan rondkomen zonder zijn visvergunning en adviseert een nieuwe toewijzing. Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). Gedurende deze tijd was er sprake van een strikt distributiesysteem vanwege enorme tekorten aan voedsel en grondstoffen. Handelaren waren volledig afhankelijk van overheidsinstanties zoals de 'Viscentrale' voor hun bestaansrecht.

Het adres, Korte Leidschedwarsstraat 95 in Amsterdam, ligt in een buurt die destijds veel kleine ambachtslieden en winkeliers huisvestte. De data op het document (1942-1944) vallen in de periode waarin de schaarste in de steden tot een kookpunt kwam. De verwijzing naar Riga is intrigerend; Letland was in die periode eveneens bezet gebied, wat de uitbetaling van pensioenen of gelden uiterst onzeker maakte. Het document illustreert de bureaucratische strijd van burgers om te overleven in een economie van gebrek. S. Herga