Getypte rapportage (doorslag of origineel op dun papier). - 2 -

b. De hoeveelheid afvalstoffen, genoemd onder a, welke ter beschikking komt, is te schatten op 150.000 kg. per dag. De hoeveelheden loopen in de verschillende jaargetyden niet sterk uiteen, omdat het meerdere groente-afval in den zomer de mindere hoeveelheid aardappelschillen compenseert. Wel zal de voedingswaarde gedurende de maanden, dat veel schillen worden afgegeven, het hoogst zyn. Dat er ondanks het ophalen een belangryk percentage verloren gaat, wordt niet aannemelyk geacht.

c. In Amsterdam houden zich ongeveer 600 personen bezig met het ophalen van schillen, slechts een vyfde van dit aantal personen moet gerekend worden in de hoofdstad gevestigd te zyn; de overigen zyn woonachtig in de omliggende kleine Gemeenten.
Het ophalen geschiedt in den regel met open bespannen wagens, slechts by uitzondering met handkarren; de berging is altyd erg primitief. Op den wagen wordt reeds het brood met andere vaste spyzen van het groente-afval en de schillen gesorteerd. Veschillende van deze schillen-ophalers hebben zelf vee op stal, de meesten evenwel verkoopen het ingezamelde aan melkveehouders en behouden hoogstens datgene wat noodig is voor het mesten van een paar varkens.
Het groente-afval wordt door de ophalers later thuis nog eens met de hand gesorteerd, om zoo mogelyk de gevaarlyke scherpe voorwerpen van glas, steen of metaal eruit te lezen. De beesten krygen het afval veelal rauw zonder eenige verdere reiniging.

d. De schillenophalers kunnen de stoffen kosteloos in ontvangst nemen; in enkele gevallen ontvangt het dienstpersoneel een kleine vergoeding. De verkoops pryzen bedragen op het oogenblik F 1.25 - F 1.45 per 100 K.G.; des zomers zyn deze beduidend lager.

e. In Nederland zyn geen instellingen bekend, die zich bezig houden met het verwerken van bedoelde afvallen. Wel zyn in Duitsckland in enkele steden installaties voor het beoogde doel opgericht, terwyl in Amerika op sommige plaatsen aan de reinigingsbedryven varkens- * Logistiek: De schaal van de inzameling is aanzienlijk (150 ton per dag), uitgevoerd door een leger van 600 "schillenboeren". Opvallend is dat 80% van deze ophalers van buiten de stad komt, wat duidt op een sterke wisselwerking tussen de stedelijke afvalproductie en de agrarische behoefte in de randgemeenten.
* Economie: Het afval is een gratis grondstof voor de ophalers. Er bestaat een informele economie waarbij dienstpersoneel soms fooien krijgt en het materiaal vervolgens wordt doorverkocht aan melkveehouders voor een prijs tussen de 1,25 en 1,45 gulden per 100 kg.
* Hygiëne en Veiligheid: De methode is "primitief". Het handmatig uitsorteren van glas en metaal ("uitlezen") wijst op de risico's voor het vee. Het feit dat het vee het afval rauw krijgt, impliceert een gebrek aan industriële sterilisatie of verwerking.
* Orthografie en Typografie: De tekst bevat een inconsequentie/typfout ("Veschillende" in paragraaf c). Er wordt consequent een 'y' gebruikt waar men tegenwoordig 'ij' zou verwachten, wat typisch is voor bepaalde schrijfmachines of spellingsvoorkeuren uit die periode. Dit document beschrijft de praktijk van de 'schillenboer', een beroep dat tot halverwege de 20e eeuw zeer algemeen was in Nederlandse steden. Het past in een tijdperk van circulaire economie uit noodzaak: keukenafval was een kostbare bron van koolhydraten voor vee (voornamelijk varkens en koeien). De vergelijking in paragraaf 'e' met Duitsland en Amerika suggereert dat dit rapport mogelijk is geschreven als beleidsadvies of onderzoek naar de modernisering of industrialisering van de afvalverwerking, aangezien Nederland op dat moment nog achterliep met centrale verwerkingsinstallaties. De tekst ademt de sfeer van de vooroorlogse crisisjaren of de vroege wederopbouw, waarin elke kilo voedingswaarde optimaal benut moest worden.