Officieel afschrift van een besluit (verordening). 31 oktober 1940. DEPARTEMENT VAN LANDBOUW EN VISSCHERIJ.
AFSCHRIFT

31 October 1940.
No. 8951.

Rijksbureau voor de Voedselvoor-
ziening in Oorlogstijd.

Afdeeling Algemeene Zaken.

DE SECRETARIS-GENERAAL, WAARNEMEND HOOFD VAN HET DEPARTE-
MENT VAN LANDBOUW EN VISSCHERIJ;

Geldt op artikel 9 van de Landbouw-Crisiswet 1933,
en in overeenstemming met §§ 2 en 3 van de Verordening
No. 3/1940 en met de Verordening No. 177/1940 van den Rijks-
commissaris voor het bezette Nederlandsche gebied;

HEEFT GOEDGEVONDEN TE BEPALEN:

Artikel 1.
Dit besluit neemt over de terminologie van artikel 1
van het Crisis-Tuinbouwbesluit 1940 I.

Artikel 2.
Het is verboden versche appelen in een grootere hoeveel-
heid dan 500 kg. voorhanden of in voorraad te hebben.

Artikel 3.
Het in het vorige artikel gestelde verbod geldt niet:
a. voor aangeslotenen E, ingedeeld in de groep kleinhandela-
ren of markttuininders, niet tevens groothandelaren zijnde;
b. voor dengene, die van de hoeveelheden, welke hij op een
door de Centrale te bepalen tijdstip voorhanden of in voor-
raad heeft aan deze op een door haar te bepalen wijze op-
gave gedaan heeft en de door de Centrale te geven aanwijzi-
gingen omtrent den afzet nakomt.

Artikel 4.
Het vervoeren, veilen, verhandelen en afleveren van versche
appelen is verboden.

Artikel 5.
Het in het vorige artikel gestelde verbod geldt niet:
a. voor verkoop en afleveren door aangeslotenen E, ingedeeld
in de groep kleinhandelaren of markttuininders, tot telkens
ten hoogste 5 kg. per afnemer;
b. voor vervoer door consumenten tot ten hoogste 5 kg.;
c. voor het veilen, verhandelen en afleveren van kroet;
d. voor alle vervoer, niet genoemd onder a, b, c, en d, mits
dit vervoer gedekt is door een vervoerbewijs, af te geven
door of namens de Centrale, aan welk vervoerbewijs door de
Centrale voorwaarden kunnen worden verbonden;
e. in gevallen, andere dan die bedoeld onder a tot en met d,
indien hiervan ontheffing is verleend door de Centrale.

Artikel 6.
Dit besluit treedt in werking met ingang van den dag na
dien der afkondiging in de Nederlandsche Staatscourant en kan
worden aangehaald als "Tuinbouwbesluit 1940 (appelen)".

's-GRAVENHAGE, 31 October 1940.,
DE SECRETARIS-GENERAAL VOORNOEMD,
w.g. H.M.HIRSCHFELD,
voor eensluidend afschrift

[Rechtsonder:]
DE SECRETARIS-GENERAAL
WAARNEMEND HOOFD VAN HET
DEPARTEMENT VAN LANDBOUW
EN VISSCHERIJ,
w.g. H.M.Hirschfeld.

[Linksonder:]
AAN
de Ned.
Groenten-
en Fruit-
Centrale. Dit document is een juridisch besluit uit de vroege fase van de Duitse bezetting van Nederland. De kern van de regeling is het aan banden leggen van de vrije handel in appelen.

• Voorraadbeperking: Particulieren en handelaren mogen niet meer dan 500 kg appelen bezitten, tenzij ze dit officieel hebben aangegeven. Dit was bedoeld om hamsteren en de zwarte markt tegen te gaan.
• Handelsverbod: Artikel 4 stelt een algemeen verbod in op het vervoeren en verhandelen van appelen.
• Uitzonderingen: Er worden kleine marges toegestaan voor consumenten en de detailhandel (maximaal 5 kg), om de dagelijkse voedselvoorziening op lokaal niveau niet volledig te blokkeren.
• Centralisatie: De "Centrale" (de Nederlandse Groenten- en Fruitcentrale) krijgt de volledige controle over de distributie via vervoersbewijzen en ontheffingen. Het document dateert van oktober 1940, enkele maanden na de Nederlandse capitulatie. De bezetter begon direct met het reguleren van de voedselvoorziening om schaarste te beheersen en de export naar Duitsland te kunnen controleren.

De ondertekenaar, Hans Max Hirschfeld, was een sleutelfiguur tijdens de bezettingsjaren. Als Secretaris-Generaal probeerde hij de Nederlandse economie draaiende te houden onder toezicht van de Rijkscommissaris (Seyss-Inquart). Het feit dat dit besluit refereert aan de Landbouw-Crisiswet 1933 toont aan hoe de bezetter gebruikmaakte van bestaande Nederlandse crisiswetgeving uit de jaren '30 om een strakke distributie-economie op te tuigen.

Dergelijke maatregelen vormden de basis voor de distributiebonnen en de toenemende overheidsbemoeienis met de voedselketen die de rest van de oorlogsjaren zou kenmerken.