Getypte brief of ambtelijk memorandum (doorslag). De Directeur (vermoedelijk van een gemeentelijke marktdienst of distributie-instantie). Centrale, de heer Van 't Riet en hem op de hoogte gesteld van
de tegenstrijdige opvattingen, welke blijkbaar bij de ver-
schillende instanties, die bij de contrôle werkzaam zijn, om-
trent de onderhavige aangelegenheid bestonden. Ik heb dezen
directeur verzocht maatregelen te treffen, waardoor tegen-
strijdige opdrachten van verschillende instanties van zijn
dienst werden voorkomen. Tevens verzocht ik hem zoodanige
maatregelen te nemen, dat de marktkooplieden en de venters
ten deze niet ten achter zouden staan bij de winkeliers.
Voornoemde directeur erkende de bezwaren, verbonden aan de
bestaande regeling en zegde toe, deze zaak ernstig in zijn
college te zullen bespreken. Als gevolg hiervan heeft de di-
recteur der Nederlandsche Groenten- en Fruitcentrale mij
heden telefonisch gemachtigd vervoersbewijzen te doen afgeven
aan de marktkooplieden voor het vervoer van appelen van de
marktplaats naar en van de opslagplaatsen. Dit vervoersbewijs
kan ik namens de Centrale afgeven krachtens artikel 5 lid d
van het Besluit van den Secretaris-Generaal, waarnemend Hoofd
van het Departement van Landbouw en Visscherij van 31 October
1940.

De afgifte van deze vervoersbewijzen kan geschieden

door het op elke markt dienstdoende marktpersoneel. Hierdoor
zijn de moeilijkheden ten aanzien van de marktkooplieden uit
den weg geruimd en kunnen zij dus vanaf heden ongehinderd
appelen op hun marktplaatsen verkoopen.

De bovenstaande regeling kan niet worden toegepast

op de vaste standplaatshouders, omdat deze op verspreide
punten in de stad hun verkoopgelegenheid hebben, zoodat het
ondoenlijk is hiervoor elken dag vervoersbewijzen te verstrek-
ken. De overige verboden, genoemd in mijn brief van 5 Novem-
ber jl. blijven dan ook onverminderd van kracht. Ik heb de
aandacht van den directeur der Nederlandsche Groenten- en
Fruitcentrale speciaal gevestigd op de moeilijke omstandig-
heden, waarin de venters door het onderhavige verbod verkee-
ren, doch er bestaan bij de Centrale overwegende bezwaren om
hieraan tegemoet te komen, omdat dan de geheele vervoers-
contrôle op losse schroeven zou komen te staan.

Ten slotte deelde voornoemde directeur mij nog

mede, dat het voor export benoodigde quantum appelen thans
vrijwel bijeen is gebracht, zoodat hij goede hoop heeft, dat
binnenkort het vervoersverbod voor appelen geheel zal kunnen
worden opgeheven.

                            De Directeur, Het document betreft een verslag van overleg tussen een lokale directeur (waarschijnlijk van de Marktdienst) en de heer Van 't Riet van de Nederlandsche Groenten- en Fruitcentrale (NGF). De kern van de zaak is de bureaucratische verwarring en de ongelijke behandeling van marktkooplieden ten opzichte van winkeliers met betrekking tot het transport van appelen tijdens de vroege bezettingsjaren.

De tekst belicht drie belangrijke punten:
1. De-bureaucratisering: Er was sprake van tegenstrijdige opdrachten van verschillende controle-instanties. Er is nu een machtiging verleend om vervoersbewijzen direct op de markt uit te reiken.
2. Selectieve versoepeling: Terwijl marktkooplieden geholpen worden, blijven de beperkingen voor straatventers en vaste standplaatshouders van kracht. Dit wordt gerechtvaardigd door de administratieve onhaalbaarheid van controle op verspreide locaties.
3. Exportprioriteit: De versoepeling van het vervoersverbod is direct gekoppeld aan het behalen van de "export-quota". Dit wijst op de prioriteit die de bezetter gaf aan de afvoer van voedsel naar Duitsland. Dit document stamt uit november 1940, een periode waarin de Duitse bezetter de Nederlandse economie steeds strakker begon te reguleren via het distributiestelsel. De "Nederlandsche Groenten- en Fruitcentrale" was een overkoepelend orgaan dat in de oorlog de handel in tuinbouwproducten controleerde.

De tekst illustreert de spanning tussen de behoefte aan centrale controle (om smokkel en zwarte handel tegen te gaan) en de praktische uitvoerbaarheid van die regels voor de kleine handel. Het noemen van het "quantum appelen voor export" herinnert aan de gedwongen leveringen aan Duitsland, waarbij de eigen bevolking pas aan de beurt kwam als de exportdoelen waren behaald. De genoemde datum van 31 oktober 1940 verwijst naar een specifiek besluit van de Secretaris-Generaal van Landbouw en Visscherij, die onder toezicht van de bezetter de dagelijkse leiding over de voedselvoorziening had.