Doorslag van een officiële brief (mogelijk van de Dienst der Markten, Amsterdam). 22 augustus 1940. De Directeur (van de betreffende gemeentelijke dienst, kenmerk VP/HG). [Handgeschreven rechtsboven:] 2ex M. de Boer
[Handgeschreven linksboven:] Verzonden 22/8-'40

[Getypt rechtsboven:] VP/HG.

[Getypt adres:]
Mej. v. Laar,
Binnenhofstraat 35 hs,
Amsterdam-Noord.

[Getypt links:] 28/60/2 M.
[Getypt rechts:] 22 Augustus 1940.

Naar aanleiding van Uw briefkaart d.d. 31 Juli jl. bericht ik U, dat dezerzijds geen bezwaar bestaat, Uw echtgenoot voorloopig voor den tijd van drie maanden na dato dezes uitstel te verleenen van zijn verplichting om regelmatig zijn plaatsen op de markten Lindengracht en Westerstraat te bezetten. De ten deze geldende voorschriften staan echter niet toe, dat ook vrijstelling van betaling van marktgeld wordt verleend. Dit moet derhalve, ook tijdens de afwezigheid van Uw echtgenoot, wekelijks aan het dienst doende marktpersoneel worden betaald.

De Directeur, De brief is een reactie op een verzoek van een mevrouw Van Laar (geadresseerd als Mej., maar in de tekst wordt over haar "echtgenoot" gesproken). Haar man heeft blijkbaar een standplaats op de bekende Amsterdamse markten aan de Lindengracht en de Westerstraat. Vanwege een niet nader genoemde reden (mogelijk ziekte of de nasleep van de mobilisatie/oorlogsomstandigheden) kan hij deze plaatsen tijdelijk niet bezetten.

De directeur verleent voor drie maanden uitstel van de bezettingsplicht. Dit betekent dat hij zijn vaste plek niet verliest als hij er niet staat. Echter, de bureaucreatie is onverbiddelijk wat betreft de financiën: het wekelijkse marktgeld moet wel gewoon doorbetaald worden aan de marktmeesters ("dienst doende marktpersoneel"). Het document dateert van augustus 1940, slechts drie maanden na de Nederlandse capitulatie en het begin van de Duitse bezetting. In deze periode probeerde het Amsterdamse ambtenarenapparaat de normale gang van zaken zoveel mogelijk voort te zetten. De Lindengracht en Westerstraat zijn iconische marktlocaties in de Jordaan.

Het feit dat er om uitstel wordt gevraagd voor een periode van drie maanden, suggereert een tijdelijke afwezigheid van de echtgenoot. In 1940 kon dit te maken hebben met krijgsgevangenschap, ziekte of de noodzaak om elders inkomsten te zoeken door de ontregelde economie direct na de inval. De strikte handhaving van de leges (het marktgeld) is typerend voor de formele, regels-volgende houding van de gemeentelijke diensten in die tijd. M. de Boer