Getypte brief / ambtelijk schrijven. 10 februari 1941. Onbekende directeur (vermoedelijk van een gemeentelijke marktdienst of administratie). [Handgeschreven rechtsboven]: laten

het Gemeente Energiebedrijf,
Tesselschadestraat 1,
Amsterdam-West.
Wijk 21.

30/8/1 M. 10 Februari 1941.

Gasrantsoen van het marktkantoor
Jonas Daniël Meyerplein.

Blijkens de in bovengenoemd kantoor ontvangen rantsoenerings-
kaart is het gasrantsoen aldaar voor den tijd van 22 December 1940
tot en met 21 April 1941 vastgesteld op totaal 120 m3.
Daar uit Uw brief GSB d.d. 25 September 1940 blijkt, dat in
de eerste vier maanden van 1940 het gasverbruik 1080 m3 heeft be-
dragen, verzoek ik U beleefd nader voor dit marktkantoor een rant-
soen vast te stellen, dat met de werkelijke behoefte overeenkomt.

De Directeur, In dit schrijven verzoekt de directeur van een niet nader genoemde instantie (waarschijnlijk de dienst die de markten beheert) om een herziening van het gasrantsoen voor het marktkantoor aan het Jonas Daniël Meyerplein. De kern van het betoog is een groot verschil tussen het toegewezen rantsoen en het historische verbruik:

• Toegewezen rantsoen: 120 m³ voor een periode van vier maanden (december 1940 - april 1941).
• Historisch verbruik: 1080 m³ in de eerste vier maanden van 1940.

Het toegewezen rantsoen bedraagt dus slechts ongeveer 11% van wat er het jaar ervoor werd verbruikt. De schrijver vraagt beleefd om een aanpassing die "met de werkelijke behoefte overeenkomt". De toon is zakelijk en formeel. Dit document stamt uit februari 1941, tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. Schaarste aan brandstoffen leidde tot strikte rantsoenering door de autoriteiten. Het Gemeente Energiebedrijf (GEB) was verantwoordelijk voor de uitvoering hiervan in Amsterdam.

De locatie, het Jonas Daniël Meyerplein, is historisch zeer beladen. Het vormde het hart van de Amsterdamse Jodenbuurt. In de maand dat deze brief werd geschreven, februari 1941, vonden er grote onlusten plaats in deze buurt die zouden leiden tot de eerste grote razzia's en uiteindelijk de Februari-staking (25-26 februari 1941). Dit document toont de ambtelijke realiteit die ondanks de toenemende spanningen en terreur gewoon doorging: het administratief regelen van basisvoorzieningen onder een regime van schaarste.