[Kader linksboven]
BIJBLAD VAN:
M. No. 76a / 347 / 394 2
DOORGEZONDEN: 11/7

[Handgeschreven bij kader]
De Vries
s.v.p. historie
76a/341/11

[Tekst rechtsboven]
751
Was vóór zijn ziekte al geen vischhandelaar meer.
Is thans 75 jaar.
[Rood omcirkeld met pijl naar links:] Verdere inl. nagegaan
en ev. voorstellen man te laten keuren op geschiktheid voor straathandel.

[Marge links]
J. Helsloot informeren

[Aantekening midden links]
Serie 19 no. 189
visch, benevens ger en gez.
centrum St. no. 188-39 niet meer betaald

[Aantekening linksonder]
+ i.v.m. gezondheid om handel te drijven
voor mij oproepen
11/7

[Hoofdtekst rechtsonder]
Helsloot op 5/8 gehoord.
Kent aanvrage van Proost ten volle; is bona fide handelaar geweest en credietwaardigheid is prima. Helsloot krijgt geen dubbeltje van den man, hoewel hij zeer arm was en van zijn steun heeft afbetaald. H. meent evenwel ook dat Proost niet meer in staat is [einde tekst op blad]

[Drukcode linksonder]
Alg. Zaken-Model No. 14
14333-1000-7-'41-1727 Dit document betreft een ambtelijk onderzoek naar de heer Proost, een 75-jarige man die een vergunning voor straathandel wenst te behouden of te verkrijgen. Uit de aantekeningen blijkt een tweeledige toetsing:
1. Medisch: Vanwege zijn leeftijd en eerdere ziekte wordt voorgesteld hem te laten "keuren" op zijn fysieke geschiktheid om het zware werk van de straathandel (waarschijnlijk visverkoop) te verrichten.
2. Moreel/Financieel: De informant J. Helsloot getuigt zeer positief over Proost. Ondanks dat Proost "zeer arm" was en een steunuitkering ontving, heeft hij al zijn schulden aan Helsloot afbetaald. Hij wordt omschreven als "bona fide" (te goeder trouw).

De afkorting "ger en gez." in de marge verwijst naar "gerookte en gezouten" vis, wat aangeeft in welke producten Proost handelde. De opmerking "niet meer betaald" bij een referentie uit 1939 suggereert dat er mogelijk nog openstaande marktgelden of leges waren. Het document dateert uit de zomer van 1941, tijdens de Duitse bezetting van Nederland. De administratieve procesgang is echter typerend voor de Nederlandse gemeentelijke bureaucratie van die tijd. De "steun" waarnaar verwezen wordt, was de toenmalige vorm van sociale bijstand. In die periode was de controle op straathandelaars zeer streng; men moest niet alleen fysiek in staat zijn het werk te doen, maar ook van onbesproken gedrag zijn. De getuigenis van een derde (Helsloot) over de betalingsmoraal van de aanvrager was een essentieel onderdeel van het kredietwaardigheidsonderzoek door de sociale dienst of de marktpolitie. J. Helsloot M. No