Brief (verzoekschrift) met ambtelijke kanttekeningen. Oktober 1942 (stempel: 12 okt. 1942; afhandeling: 26 en 27 okt. 1942). A. Mulder, standplaatshouder op de Ten Katemarkt. [Linkerzijde - De brief]

De Maatregel welke op mij wordt toe-
gepast doet mij geweldig schade in het
onderhoud van mijn Gezin, men is daarop
ingesteld. hout en pannen en gereedschap
gekocht. beleefd verzoek ik Uw. het
daarheen te willen leiden dat ik alsnog
in het bezit kan worden gesteld
van de Mosselkaart.
Ik was de eenige welke de Mosselen
gekookt op de Markt Ten Katestraat
aan het publiek verkocht met het
direct gebruik aan de stal.
Hopende een gunstig antwoord
van Uw te mogen ontvangen
Teeken ik met de meest
Hoogachtend.
A. Mulder
standplaats houder
No 25 Ten Katestraat

adres.
Ten Kate straat 63 II
A. da
(West)

[Rechterzijde - Ambtelijke aantekeningen]

Heeft kaart
[paraaf]

12 OCT. 1942

Opbergen
26-10-42
de Haan

In Tr.[?]
ter kennisneming
N.B. oude lege kaart innemen
en nieuwe met art. mosselen
uitreiken
v. 27/10 '42 [paraaf] Dit document is een aangrijpend voorbeeld van de bureaucratische realiteit tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Standplaatshouder A. Mulder wendt zich tot de autoriteiten (waarschijnlijk de plaatselijke Distributiedienst of de Marktmeester) omdat hij door een nieuwe maatregel geen mosselen meer mag verkopen.

Zijn argumentatie is tweeledig:
1. Economisch/Persoonlijk: Hij heeft al geïnvesteerd in brandhout, pannen en gereedschap. Het verbod brengt zijn gezinsinkomen in gevaar.
2. Unieke positie: Hij claimt de enige te zijn op de Ten Katemarkt die de mosselen ter plekke gekookt aanbiedt voor directe consumptie ("het direct gebruik aan de stal").

De ambtelijke aantekeningen aan de rechterkant laten zien dat het verzoek serieus is behandeld en uiteindelijk is ingewilligd. Er wordt expliciet instructie gegeven om zijn "oude lege kaart" in te nemen en een nieuwe kaart voor het artikel "mosselen" uit te reiken. In 1942 was de schaarste in bezet Nederland groot. Bijna alle levensmiddelen waren 'op de bon'. Mussels werden vaak gezien als een belangrijke aanvulling op het schrale dieet, omdat ze niet altijd even streng gerantsoeneerd waren als vlees, maar voor de handel erin waren wel specifieke vergunningen en distributiebescheiden (zoals de genoemde mosselkaart) nodig.

De Ten Katestraat in Amsterdam-West was (en is) een bekende marktlocatie. Voor kleine zelfstandigen zoals Mulder was de toegang tot specifieke waren cruciaal om te overleven. De brief toont de formele, bijna nederige toon die burgers moesten aanslaan in hun correspondentie met de instanties om hun broodwinning veilig te stellen. De snelheid van afhandeling (tussen 12 en 27 oktober) suggereert dat de distributiebureaucratie, ondanks de oorlogsomstandigheden, zeer efficiënt functioneerde.