Handgeschreven brief (officiële correspondentie). 9 oktober 1942. Een collectief van visverkopers/handelaren uit Huizen (gebruik van "wij"). Huizen 9 Oct. 1942
Hoog geachte Directeur

Hier bij zenden wij U volgens afspraak
van Woensd. 7 Oct. een lijst van de namen
onzer menschen die uitsluitend op toewijzing
van visch zijn aangewezen, en hier uit hun be-
staan moeten zoeken. Daar de aalvangst bijna is
afgeloopen zult U er wel van overtuigd zijn
dat hun bestaan bedroevend is, die geen kinderen
heeft zonen of dochteren die mede helpen in het gezin
is het nog erger. Van een toewijzing van zoet water
visch wat weinig van beteekenis is, kan niet veel
op leveren, de zeevisch is op 't oogenblik zooals U
ook wel zult weten niet veel beter. Wat schiet er dan
nog over? Voor fijn visch zijn wij uitgesloten, hoe-
wel wij jaren en jaren achter een de grootste af-
nemers waren voor al van kleine tongetjes en tarbot
en grietjes. Maar even wel kunnen wij dit billijken,
om dat de tijdomstandigheden, waarin wij verkeeren
moeilijk en heel anders is, om dat wij uitsluitend
op markt of plein zijn aangewezen, en deze dure
visch voor deze plaatsen niet geschikt is, en te duur is,
en daarom geen aftrek zou vinden. Maar juist daar
om, doen wij een vriendelijk beroep op U om Uw
medewerking in dezen. Spreekwoord zegt niet te
vergeefs, Een goed woord vind een goede plaats.

No 46a/699/2 M. 1942 12/10 * Taalgebruik: De brief is geschreven in formeel Nederlands met de voor die tijd gebruikelijke spelling (zoals "visch", "beteekenis", "afgeloopen"). De toon is eerbiedig maar dringend.
* Kern van de zaak: De afzenders dienen een lijst in van personen die volledig afhankelijk zijn van de officiële vis-toewijzingen voor hun inkomen. Ze schetsen een somber beeld: het palingseizoen loopt ten einde, er is nauwelijks zoetwatervis en ook de aanvoer van zeevis is slecht.
* Economische situatie: De schrijvers verklaren waarom zij geen aanspraak maken op "fijne vis" (zoals tong en tarbot), hoewel zij vroeger grote afnemers waren. In de huidige crisisomstandigheden kunnen zij deze dure vis niet verkopen op de markten en pleinen waar zij hun nering drijven; de mensen hebben er simpelweg het geld niet voor.
* Stijlfiguur: De brief sluit af met een moreel beroep op de geadresseerde door middel van een spreekwoord ("Een goed woord vind een goede plaats"), wat de hoop op een gunstige beslissing onderstreept. * Historische context: De datum (oktober 1942) plaatst dit document midden in de Tweede Wereldoorlog. Nederland was bezet en de voedselvoorziening was strikt gereguleerd via een systeem van toewijzingen en distributie.
* Lokale context: Huizen was van oudsher een vissersdorp. De brief toont de kwetsbaarheid van de kleine zelfstandigen (marktkooplieden) in deze sector die door de oorlogsomstandigheden en schaarste in grote financiële nood verkeerden.
* Administratieve context: De stempels en referentienummers suggereren dat deze brief deel uitmaakte van een officieel dossier van een overheidsinstantie, waarschijnlijk het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening of een vergelijkbare sectorale organisatie die de distributie van vis beheerde. Rijksbureau