Handgeschreven concept-kennisgeving of memo. 30 oktober 1942. A’dam, 30/10 ’42

Kennisgeving aan de kleinhandelaren in visch

~~Wellicht~~ Ten overvloede breng ik over uwaandacht, dat ^voor sprot, zeebliek e.d. zoowel ^versch als gezouten, als gerookt en gefileerd maximumprijzen zijn vastgesteld en dat deze artikelen slechts via de verdeeling mogen worden betrokken. De groothandelaren in deze artikelen zijn verplicht de voor A’dam bestemde hoevaelheden ~~via~~ den ^gem) afslag aan te voeren.

Tegen het betrekken van deze artikelen buiten de verdeeling om, zal op grond van het 2e Uitvoeringsbesluit worden opgetreden.

S A
2.0.2 - Het document is een officiële mededeling (mogelijk een concept voor een publicatie of circulaire) gericht aan visdetailhandelaren in Amsterdam. De tekst benadrukt de strikte naleving van de distributieregels tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De kernpunten zijn:
1. Prijsbeheersing: Er zijn maximumprijzen vastgesteld voor specifieke vissoorten (sprot, zeebliek), ongeacht de bewerkingsvorm (vers, gezouten, gerookt of gefileerd).
2. Distributieplicht: Vis mag alleen via de officiële "verdeeling" (het distributiestelsel) worden ingekocht.
3. Aanvoerplicht: Groothandelaren worden verplicht om alle voor Amsterdam bestemde voorraden via de Gemeentelijke Afslag te laten lopen, om zwartmarkthandel te voorkomen.
4. Handhaving: Er wordt expliciet gedreigd met sancties op basis van het "2e Uitvoeringsbesluit", wat wijst op de juridische strengheid van het economische regime onder de bezetting.

Opvallend zijn de tekstuele wijzigingen: de schrijver vervangt het twijfelende "Wellicht" door het directere "Ten overvloede" en voegt "gem)" (gemeentelijke) toe om de specifieke instantie te preciseren. Dit document stamt uit oktober 1942, een periode waarin de schaarste in Nederland onder de Duitse bezetting steeds nijpender werd. Om voedselvoorziening te controleren en de zwarte markt tegen te gaan, werd vrijwel de gehele voedselketen onder centraal beheer gesteld.

Vis was een cruciaal onderdeel van het dieet nu vlees schaars was. De "Rijksinspectie voor de Voedselvoorziening" en lokale distributiediensten hielden streng toezicht. De genoemde vissoorten, zoals sprot en zeebliek (kleine haringachtigen), waren destijds volksvoedsel. De verplichting om via de visafslag te werken, zorgde ervoor dat de overheid precies wist hoeveel vis er binnenkwam, zodat dit via bonkaarten eerlijk (of volgens de prioriteiten van de bezetter) verdeeld kon worden. Overtreding van deze regels ("buiten de verdeeling om") werd beschouwd als een economisch delict en zwaar bestraft.