Artikel 6.
1.Het is den kleinhandelaren in de gemeente verboden visch te verkoopen en af te
leveren aan anderen dan consumenten en anders dan in hun winkels en hallen of
op bepaalde, hun daartoe door de bevoegde gem.instanties aangewezen plaatsen.
2.De kleinhandelaren in de gemeente zijn verplicht onverwijld de geheele hun bij
de verdeeling, bedoeld in art.4, toegewezen hoeveelh.visch te koop aan te bieden.
3.Het is den groothandelaren in de gemeente, die bij de verdeeling, bedoeld in
art.4, zijn ingeschakeld, geoorloofd visch te verkoopen en af te leveren aan
die afnemers, die hun door de Centrale schriftelijk zijn aangewezen. De tekst bevat drie bepalingen die de handel in vis aan banden leggen:
* Lid 1: Beperkt de afzetmarkt en verkooplocaties voor detailhandelaren. Zij mogen uitsluitend aan eindconsumenten verkopen en alleen op officieel goedgekeurde plekken. Dit dient om ongecontroleerde handel op straat of aan tussenpersonen te voorkomen.
* Lid 2: Legt een aanbiedingsplicht op. Winkeliers moeten hun gehele toegewezen voorraad direct beschikbaar stellen voor de verkoop, wat bedoeld is om hamsteren of het achterhouden van schaarse goederen voor de zwarte markt tegen te gaan.
* Lid 3: Reguleert de groothandel. Alleen groothandelaren die binnen het officiële distributiesysteem ("de verdeeling") vallen, mogen handelen, en zij mogen enkel leveren aan partijen die door een centraal overheidsorgaan ("de Centrale") zijn goedgekeurd. De inhoud en terminologie van dit artikel (zoals "verdeeling", "hoeveelh.visch" en "de Centrale") wijzen onmiskenbaar op de periode van de Tweede Wereldoorlog (1940-1945) in Nederland. Tijdens de bezetting was er sprake van extreme schaarste, waardoor bijna alle levensmiddelen, inclusief vis, onder een streng centraal geleid distributiestelsel vielen. Gemeenten moesten deze nationale regels lokaal handhaven via dergelijke verordeningen. De gehanteerde spelling ("visch") was de norm tot de hervorming van Marchant in 1947, wat de datering in de vroege jaren '40 bevestigt.