Handgeschreven conceptnotitie of kladversie van een ambtelijk schrijven. beurt komt, ontvangt hij
dus reeds hetzelfde
kwantumaantal als vóór
den oorlog.
~~Ten aanzien v.~~ Vele
groote bona fide vischhan-
delaren verkeeren niet in
deze gunstige omstandig-
heid; doch ~~ontvangen~~ thans
belangrijk minder dan
toen ~~hetgeen~~ wat zij vóór den
oorlog verkochten.
~~Aan~~ Het ongemotiveerde
verzoek behoort niet te
worden tegemoetgekomen.
[Initialen: DS]

[Links onderin, diagonaal in een kader:]
kan getypt worden. De tekst betreft een ambtelijke afhandeling van toewijzingen of quota, specifiek in de vissector ("vischhandelaren"). De kern van het betoog is een vergelijking tussen de huidige situatie en de situatie van vóór de Tweede Wereldoorlog. De schrijver merkt op dat sommige partijen reeds hun vooroorlogse kwantums ontvangen, maar dat veel bonafide groothandelaren momenteel aanzienlijk minder ontvangen dan hun historische omzet rechtvaardigt.

De tekst eindigt met een beleidsmatige conclusie: ongemotiveerde verzoeken voor extra toewijzing dienen te worden afgewezen. De diverse doorhalingen (zoals "Ten aanzien v." vervangen door "Vele") tonen het proces van tekstredactie aan. De toevoeging "kan getypt worden" is een directief aan het secretariaat om van dit concept een officieel document te maken. Dit document is te plaatsen in de context van de Nederlandse wederopbouw en de distributie-economie vlak na 1945. In die periode waren veel goederen nog "op de bon" of onderworpen aan strikte overheidsregulering om schaarste te beheersen. De term "bona fide" was in die tijd cruciaal om betrouwbare handelaren te onderscheiden van degenen die tijdens de bezetting op onoorbare wijze hadden geprofiteerd (zwarte handel). De gehanteerde spelling (zoals "vischhandelaren" en de buigings-n in "den oorlog") wijst op het gebruik van de spelling-De Vries en Te Winkel, die kort na de oorlog officieel werd vervangen door de spelling-Marchant, maar in ambtelijke kringen nog geruime tijd nawerkte.