Getypte brief (ambtelijk schrijven). 31 mei 1943. De Directeur (vermoedelijk van de Dienst voor de Voedselvoorziening of een vergelijkbare gemeentelijke instantie te Amsterdam). [Linksboven:]
46b/110/4 M.
1.
Vischtoewijzing
A. Harman Boomgaard.

[Rechtsboven:]
[Handgeschreven paraaf/naam: de K...]
vD/HB.
31 Mei 1943.

[Adres:]
den Heer Wethouder
voor de Levensmiddelen,
A l h i e r .

[Inhoud:]
Onder terugzending van het met Uw kantbrief d.d. 24 dezer om advies ontvangen stuk no. 377 L.M. 1943, heb ik de eer U te berichten, dat adressante in de ver- deeling te Amsterdam is opgenomen voor 120 ½ kg. versche aal; 20 ½ kg. gepelde garnalen en 1 toewijzing gerookte visch. De versche aal mag zij rooken en moet zij dan gerookt op haar verkoopplaats brengen.

Naar het oordeel van de Verdeelingscommissie, waar verzoeken van adressante herhaaldelijk werden be- handeld en afgewezen, is deze toewijzing volkomen in overeenstemming met den aard van den handel van adres- sante in de basisjaren. Zij ontvangt het hoogste voor de rookers bepaalde kwantum versche aal.

Het is juist, dat door den geringen aanvoer van aal de verdienstmogelijkheden voor adressante zeer zijn gedaald, doch dit geldt voor den geheelen groep rookers.

Op een toewijzing van versche visch heeft adres- sante geen enkel recht.

Ik geef U in overweging op het onderhavige ver- zoek afwijzend te beschikken.

De Directeur, Dit document is een ambtelijk advies gericht aan de Wethouder van Levensmiddelen in Amsterdam gedurende de Tweede Wereldoorlog. De kern van het schrijven is de afwijzing van een verzoek van een zekere A. Harman Boomgaard (aangeduid als "adressante", dus een vrouw) voor een ruimere toewijzing van vis.

Uit de tekst blijkt dat er strikte quota hanteerden voor de verdeling van schaarse goederen zoals aal (paling) en garnalen. De directeur stelt dat de aanvrager reeds het maximale kwantum ontvangt dat voor haar categorie (palingrokers) is vastgesteld, gebaseerd op haar bedrijfsomvang in de zogenaamde "basisjaren" (de jaren vóór de oorlog/schaarste).

Opvallend is de formele, bijna onverbiddelijke toon. Hoewel de directeur erkent dat de inkomsten van de vrouw zijn gedaald door de schaarste, stelt hij dat zij "geen enkel recht" heeft op extra verse vis en adviseert hij de wethouder om het verzoek negatief te beschikken (af te wijzen). Het document dateert van mei 1943, midden in de Duitse bezetting van Nederland. In deze periode was de voedselvoorziening volledig gereguleerd via een distributiesysteem. De "Verdeelingscommissie" hield toezicht op de toewijzing van grondstoffen en producten aan winkeliers en verwerkers.

De schaarste aan vis was in 1943 groot, deels door beperkingen op de visserij in de Noordzee vanwege oorlogsactiviteiten en deels door de vorderingen door de bezetter. Het feit dat iemand een brief schreef aan de wethouder om meer voorraad te krijgen, getuigt van de economische nood waarin veel kleine middenstanders in die tijd verkeerden. De bureaucratische afhandeling zoals in deze brief te zien is, was typerend voor het strakke bewind op de voedseldistributie om zwarte handel te voorkomen en de controle over de schaarse middelen te behouden.