Administratief bijblad / intern memorandum. 17 februari 1939 (advies/besluit) en 20 februari 1939 (afhandeling). [Gedrukte koptekst in kader]
B I J B L A D V A N :
M. No. 29/8/1 1939.
DOORGEZONDEN: 17/2

[Handgeschreven tekst]
Verz. H. de Keijzer vraagt vergunning tot het plaatsen
van een houten gebouwtje op Lindenmarkt t/o.
perceel 22, te gebruiken als waschwinkel tijdens ver-
bouwing van perceel 22.

Geen bezwaar, mits precario
wordt betaald. Zou dit [doorgehaald: niet worden]
geheven dan zou marktgeld verschuldigd
zijn, hetgeen echter [doorgehaald: minder] voor de
Gemeente minder inkomsten geeft.
17-2-'39 [onleesbaar monogram/handtekening]

Afgehandeld
20/2.'39 [onleesbaar monogram/handtekening]

[Gedrukte voetnoot]
Alg. Zaken Model No. 14
10.000-10-1937-1016 * Onderwerp: Het document betreft een vergunningsaanvraag voor de tijdelijke plaatsing van een houten noodwinkel (waswinkel) op de openbare weg (de Lindenmarkt) gedurende de verbouwing van het eigenlijke winkelpand op nummer 22.
* Financiële afweging: De ambtenaar maakt een expliciete vergelijking tussen twee soorten gemeentelijke heffingen: precario (belasting voor het hebben van voorwerpen op, boven of onder gemeentegrond) en marktgeld. Er wordt geadviseerd om precario te heffen, omdat dit financieel gunstiger is voor de gemeentekas dan wanneer het als een reguliere marktkraam (marktgeld) zou worden belast.
* Status: De aanvraag is goedgekeurd onder de genoemde financiële voorwaarde. De korte tijdspanne tussen indiening/advies (17 februari) en definitieve afhandeling (20 februari) duidt op een efficiënte ambtelijke verwerking. * Tijdsbeeld: Het document dateert uit februari 1939, vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de Lindenmarkt (in de Jordaan te Amsterdam) een drukke handelsplek.
* Taalgebruik: Er wordt gebruikgemaakt van de oude spelling (bijv. "waschwinkel"), wat gebruikelijk was in de Nederlandse administratie vóór de spellingwijziging van 1947.
* Precariorecht: Dit document is een klassiek voorbeeld van hoe lokale overheden gebruikmaken van precariorechten om het private gebruik van de schaarse publieke ruimte te reguleren en te belasten. De voorkeur voor de hoogste opbrengst (precario boven marktgeld) getuigt van een zakelijke ambtelijke insteek.