Handgeschreven financieel overzicht met toelichtende tekst. Let op: In de tabel zijn sommige getallen doorgehaald of gecorrigeerd; de meest leesbare eindcijfers zijn hieronder overgenomen.

[Bovenaan pagina:] 3 [Rechtsboven:] II

Overzicht van de besommingen in 1940.

[Links in de kantlijn bij jan-mei:] vorst periode
[Links van de tabel:] Grote rode haak met het cijfer 2

Als gevolg van de langdurige vorstperiode werd door onze vissers in de eerste vier maanden van 1940 bijna geen visch aan den afslag gebracht, en als gevolg van den oorlogstoestand hebben zij hun bedrijf geheel moeten opgeven.

Wanneer in 1940 het totale bedrag van op den afslag verkochte visch ± f 180.000 zal beloopen dan is dit te danken aan den verhoogden aanvoer van visch door handelaren. Door hen wordt thans in hoofdzaak zoetwatervisch aan den afslag gebracht.

Met ingang van 1940 werden ook voor aanvoerders-handelaren besommingskaarten bijgehouden. Het blijkt nu, dat eenige handelaren een besomming zullen bereiken, Dit document vormt een belangrijke administratieve vastlegging van de economische ontwrichting in de visserijsector aan het begin van de Tweede Wereldoorlog.

1. Natuurlijke belemmering: De kantlijnnotitie "vorst periode" verwijst naar de extreem strenge winter van 1939-1940. De bevroren wateren maakten vissen voor de lokale vloot onmogelijk, wat de nihil-cijfers in januari en februari verklaart.
2. Oorlogsimpact: De tekst bevestigt dat na de Duitse inval in mei 1940 de eigen vissers ("onze vissers") hun bedrijf moesten staken. Dit duidt waarschijnlijk op een verbod op uitvaren (Sperrgebiet op de Noordzee) of de vordering van schepen door de Duitse bezetter.
3. Verschuiving in de handel: Er vindt een opvallende verschuiving plaats. Terwijl de vissersvloot stilligt, houden handelaren de omzet van de afslag op peil door de aanvoer van zoetwatervis. Dit suggereert dat vis elders werd opgekocht (bijvoorbeeld uit het IJsselmeer of binnenvisserij) en via de afslag werd verhandeld.
4. Administratieve vernieuwing: Er is sprake van de introductie van "besommingskaarten" voor handelaren in 1940, wat wijst op een toenemende bureaucratische controle op de visstromen en inkomsten tijdens de bezettingsjaren. Het document geeft een inkijkje in de visserij-economie van een specifieke locatie (vermoedelijk een haven aan de voormalige Zuiderzee of de kust, zoals Urk of IJmuiden). De meidagen van 1940 betekenden voor veel vissers het einde van hun broodwinning door de mijnenvelden op zee en de strenge restricties van de Kriegsmarine. De vermelding van "zoetwatervisch" als redding voor de omzet is typerend voor deze periode, waarin de zeevisserij vrijwel geheel stil kwam te liggen en men afhankelijk werd van wat de binnenwateren opbrachten. De geschatte jaaromzet van 180.000 gulden was voor die tijd een aanzienlijk bedrag, maar werd dus bijna volledig door tussenpersonen (handelaren) gegenereerd in plaats van door de vissers zelf.