Officiële brief / Administratieve beschikking (afschrift). 17 mei 1940. De Directeur (waarschijnlijk van de Dienst van het Marktwezen, Amsterdam). (Handgeschreven, rechtsboven:)
Zew. Mr. de Raer

(Handgeschreven, midden boven:)
DV. extra

(Getypt, linksboven:)
25/84/2 M.

(Getypt, rechts:)
17 Mei 1940.

(Adresregels:)
den Heer E. Moscou Sr.,
Weesperstraat 56 II,
Amsterdam-C.
Wijk 10.

(Inhoud:)
Naar aanleiding van Uw brief d.d. 3 Mei jl.
verleen ik U hierby tot wederopzegging toestemming zich op Uw
plaats op de markt(en) Albert Cuypstraat
te laten bystaan - niet vervangen - door Uw zoon E. Moscou Jr.

(Afsluiting:)
De Directeur, Het document is een zakelijke correspondentie waarin een marktkoopman, de heer E. Moscou Sr., officiële toestemming krijgt om op zijn standplaats aan de Albert Cuypstraat te worden bijgestaan door zijn zoon. De brief is een reactie op een verzoek van 3 mei 1940.

Opvallend is de datering: 17 mei 1940. Dit is slechts twee dagen na de Nederlandse capitulatie en een week na de Duitse inval. Het document laat zien dat de gemeentelijke bureaucratie in de eerste dagen van de bezetting nog ongehinderd functioneerde en lopende zaken afhandelde alsof er niets veranderd was. De handgeschreven aantekeningen bovenin (zoals "DV.", vermoedelijk Dienst Vergunningen) duiden erop dat dit een dossierstuk of doorslag uit een archief is. De geadresseerde, Emanuel Moscou (geboren in 1891), was een Joodse marktkoopman in Amsterdam. Zijn adres, Weesperstraat 56 II, bevond zich in het hart van de Joodse buurt. De Albert Cuypmarkt was een belangrijke plek voor de Joodse handel in de stad.

De historische context geeft dit ogenschijnlijk triviale document een tragische lading. Hoewel de heer Moscou op 17 mei 1940 nog toestemming kreeg om zijn nering voort te zetten met hulp van zijn zoon, zouden de anti-Joodse maatregelen van de bezetter de jaren daarna zijn leven en handel onmogelijk maken. Uit oorlogsarchieven (zoals het Joods Monument) blijkt dat Emanuel Moscou en zijn gezin de Holocaust niet hebben overleefd; hij werd in 1943 in Sobibor vermoord. De brief is daarmee een versteend momentopname van een leven dat op het punt stond radicaal en gewelddadig te veranderen.